تمامِ این روز ها هر بزرگی (چه از نظرِ صرفا! سن و سال! و چه از نظر شخصیت) صدایم را شنید و با من مخالف بود و بعد از بحث هایِ زیاد به نتیجه نرسید یا خواست موضوعِ بحث را به مغالطه بکشاند، در انتها یا در میانِ حرف ها یکهو میپرسید: تو کجا این همه دردِ نداری کشیدی که اینقدر سنگِ ندار ها را به سینه میزنی! تو برو دوغت را بنوش!
دیگر نگفتم از بزرگ تا کوچک و دارا و ندارمان زیرِ خط فقریم و چه کمتر و چه بیشتر حسش میکنیم. نگفتم هر چه قدر پدرم نگذاشته آب در دلم تکان بخورد همان که من برایِ پولِ کافه با دوستانم دو دو تا چهار تا میکنم یعنی گرانی را زندگی میکنم. نگفتم هر کسی که به یک جایی وصل نبود و از جایی نمیخورد همان که به بدبختی خودش را به حقوق خوبی رسانده بود، همین پوست کنده شدن ها و سختی ها و بی اعصابی های در خانه و تلخ شدن های کاممان به خاطر دعوا و خستگی افراطی خانواده در آخر سنگش به سرِ ما هم میخورد. نگفتم.
اما به همه ی این ها فکر کردم. بعد هم نگفتم اما، فکر کردم که این ها که مرا میشناسند چرا این سوال را میپرسند.
من که در زندگی روزمره ام هم از مادرم تو سری میخورم که چرا دغدغه ی همه را داشتم جز خودم!
باشد اصلا ما گرسنه نیستیم. شما همسایهتان گرسنه باشد اعتراض نمیکنید؟
ما میکنیم.