
🌿 توقع
پنجشنبه: آرامش، آنسوی توقعها منتظر ماست
در طول این هفته دیدیم که توقع، همیشه یک خواستهی ساده نیست.
گاهی یک قرارداد نانوشته است.
گاهی انتظاری از زندگی.
گاهی چشمدوختن به تأیید دیگران.
گاهی هم این باور که آدمها باید دنیا را مثل ما ببینند.
اما اگر بخواهیم همهی اینها را در یک جمله خلاصه کنیم، شاید بتوان گفت:
توقع یعنی گره زدن آرامش خودمان به چیزی که همیشه در اختیار ما نیست.
ما نمیتوانیم انتخابهای دیگران را کنترل کنیم.
نمیتوانیم همهی اتفاقهای زندگی را تغییر دهیم.
نمیتوانیم تضمین کنیم که همیشه قدردانی میشویم، همیشه درک میشویم یا همیشه به نتیجهای که انتظارش را داریم میرسیم.
اما یک چیز را میتوانیم انتخاب کنیم:
اینکه آرامشمان را به نتیجهها گره بزنیم...
یا به شیوهای که زندگی میکنیم.
فرض کن باغبانی، یک نهال میکارد.
او خاک را آماده میکند.
آبیاری میکند.
از نهال مراقبت میکند.
اما نمیتواند خورشید را مجبور کند زودتر طلوع کند.
نمیتواند باران را فرمان بدهد.
و نمیتواند با نگرانی، درخت را سریعتر رشد دهد.
اگر هر روز شاخهها را بکشد تا بلندتر شوند، فقط به آن آسیب میزند.
رشد، زمان خودش را میخواهد.
زندگی هم همینگونه است.
ما سهمی داریم که باید انجام دهیم.
اما بعد از آن، بخشی از مسیر دیگر در اختیار ما نیست.
وقتی این را میپذیریم، اتفاق عجیبی میافتد.
تلاشمان کمتر نمیشود...
اما اضطرابمان کمتر میشود.
محبتمان کمتر نمیشود...
اما معامله کردنمان کمتر میشود.
امیدمان از بین نمیرود...
اما اسارت در نتیجهها کمتر میشود.
شاید آرامش، از لحظهای شروع میشود که به خودمان میگوییم:
«من سهم خودم را با عشق و صداقت انجام میدهم...
اما قرار نیست ارزش زندگیام را به این وابسته کنم که همهچیز دقیقاً مطابق انتظار من پیش برود.»
این نگاه، انسان را بیتفاوت نمیکند.
اتفاقاً او را آزادتر میکند.
آزاد برای دوست داشتن...
آزاد برای تلاش کردن...
و آزاد برای زندگی کردن.
🌱 تلنگر امروز:
اگر امروز همهی توقعهایی را که از دیگران، از زندگی و حتی از آینده داری، روی یک کاغذ بنویسی...
کدامیک واقعاً در اختیار توست؟
و کدامیک را فقط سالهاست با خودت حمل میکنی؟
شاید آرامش، از جایی آغاز شود که یاد بگیریم تفاوت بین سهم خودمان و چیزی که در اختیار ما نیست ر
🌿 توقع
پنجشنبه: آرامش، آنسوی توقعها منتظر ماست
در طول این هفته دیدیم که توقع، همیشه یک خواستهی ساده نیست.
گاهی یک قرارداد نانوشته است.
گاهی انتظاری از زندگی.
گاهی چشمدوختن به تأیید دیگران.
گاهی هم این باور که آدمها باید دنیا را مثل ما ببینند.
اما اگر بخواهیم همهی اینها را در یک جمله خلاصه کنیم، شاید بتوان گفت:
توقع یعنی گره زدن آرامش خودمان به چیزی که همیشه در اختیار ما نیست.
ما نمیتوانیم انتخابهای دیگران را کنترل کنیم.
نمیتوانیم همهی اتفاقهای زندگی را تغییر دهیم.
نمیتوانیم تضمین کنیم که همیشه قدردانی میشویم، همیشه درک میشویم یا همیشه به نتیجهای که انتظارش را داریم میرسیم.
اما یک چیز را میتوانیم انتخاب کنیم:
اینکه آرامشمان را به نتیجهها گره بزنیم...
یا به شیوهای که زندگی میکنیم.
فرض کن باغبانی، یک نهال میکارد.
او خاک را آماده میکند.
آبیاری میکند.
از نهال مراقبت میکند.
اما نمیتواند خورشید را مجبور کند زودتر طلوع کند.
نمیتواند باران را فرمان بدهد.
و نمیتواند با نگرانی، درخت را سریعتر رشد دهد.
اگر هر روز شاخهها را بکشد تا بلندتر شوند، فقط به آن آسیب میزند.
رشد، زمان خودش را میخواهد.
زندگی هم همینگونه است.
ما سهمی داریم که باید انجام دهیم.
اما بعد از آن، بخشی از مسیر دیگر در اختیار ما نیست.
وقتی این را میپذیریم، اتفاق عجیبی میافتد.
تلاشمان کمتر نمیشود...
اما اضطرابمان کمتر میشود.
محبتمان کمتر نمیشود...
اما معامله کردنمان کمتر میشود.
امیدمان از بین نمیرود...
اما اسارت در نتیجهها کمتر میشود.
شاید آرامش، از لحظهای شروع میشود که به خودمان میگوییم:
«من سهم خودم را با عشق و صداقت انجام میدهم...
اما قرار نیست ارزش زندگیام را به این وابسته کنم که همهچیز دقیقاً مطابق انتظار من پیش برود.»
این نگاه، انسان را بیتفاوت نمیکند.
اتفاقاً او را آزادتر میکند.
آزاد برای دوست داشتن...
آزاد برای تلاش کردن...
و آزاد برای زندگی کردن.
🌱 تلنگر امروز:
اگر امروز همهی توقعهایی را که از دیگران، از زندگی و حتی از آینده داری، روی یک کاغذ بنویسی...
کدامیک واقعاً در اختیار توست؟
و کدامیک را فقط سالهاست با خودت حمل میکنی؟
شاید آرامش، از جایی آغاز شود که یاد بگیریم تفاوت بین سهم خودمان و چیزی که در اختیار ما نیست را بشناسیم.
نویسنده: Fereshtehbanoo
#توقع #خودشناسی #رشد_فردی #آرامش_ذهن #سفر_درونی #ویرگولا بشناسیم.
نویسنده: Fereshtehbanoo
#توقع #خودشناسی #رشد_فردی #آرامش_ذهن #سفر_درونی #ویرگول