آرزو.
شاید اولین تصورات از آرزوها بسیار بلندپروازانه باشن.
مثلا: آرزوی بچگیهای من فتح قلهی اورست بوده و هنوز هم این آرزو رو در دلم نگه داشتم. میدونم هرگز به این آرزو نمیرسم، اما وقتی خسته ام، وقتی زندگی برام تاریکه، چشمهام رو میبندم، و تصور میکنم؛ غیرممکن رو تصور میکنم. شاید فقط یک تصور پوچ به نظر بیاد، ولی من برای اون چند ثانیهای که چشمهام روی هم هستن، همون چند لحظه، باد سرد قله رو روی صورتم حس میکنم، موفقیت و ذوق دستیابی رو در اعماق قلبم و روحم حس میکنم.
شاید تک تک ما، آرزوهای این چنینی در دل نگه داشته باشیم. شاید حتی همین آرزوهای دست نیافتنی ما رو از دل سختی های زندگیهای پر چالش امروزی نجات داده باشند. گاهی حتی باعث شدند با وجود خارج شدن از دورهی جوانی، یا حتی رسیدن به میانسالی، احساسات کودکی رو بار دیگر تجربه کنیم. این آرزوها در انسان چیزی رو زنده نگه داشتهاند به نام امید. امیدی که لازمه ی ادامهی حیات هست.
مطمئن نیستم انسان اولین بار امید رو در چه چیزی پیدا کرد. شاید در نور، شاید صدا، شاید گرما و. . .. اما برای اکثر انسانهای فعلی، یکی از منابع اصلی امید انسانهای دیگرند. انسانهایی که با روح زیباشون به زندگی دیگران نور میبخشند، انسانهایی که با کلام شیرین و دلنشینشون آهنگ صدایی میشوند برای دیگران، انسانهایی که با محبتشون گرما میبخشند به زندگیهای بسیار.
اما حالا، در همین لحظه، که بیشتر از هر زمان دیگر نیاز به امید رو در وجودمون حس میکنیم، ناچارا مجبوریم از مهم ترین منبع امیدواریِ زندگی دوری کنیم. نه فقط برای سلامت خودمان، بلکه برای محافظت از امیدبخشهای زندگی. همین موضوع موجب افزایش سختی شده. و در همینجاست که همهی ما با تمام توان چنگ میزنیم به آرزوهای دست نیافتنی. آرزوهایی که شاید سال های سال از آخرین مرورشان گذشته. اما دقت کنید، تکرار مکرر آرزوهای محال همراه است با خستگی و ناامیدی.
پس اینهم راه حل نیست، بلکه حتی ممکن است مشکل جدیدی باشد بر دیگر مشکلات موجود. اما آنقدر هم بدبین نباشیم، موفقترین افراد همیشه کسانی هستند که از شرایط سخت سکو می سازند.
من فرد موفقی نیستم. شاید حتی از نظر بعضیها به معمولی هم نرسم. با این حال من اینجا هستم، چه بخواهم چه نخواهم. من هم مثل خیلی معمولیهای دیگر در این دوران در شرایط سختی قرار گرفتم؛ شکستم؛ و بسیاری از منابع امیدم را از دست دادم، برخی برای مدتی نامعلوم، برخی برای همیشه. اگر شما هم حسی مشابه من دارید بیایید باهم از آرزوهای نافرجاممان امید بتراشیم.
بیایید واژهی ناممکن را از کنار آرزوهایمان برداریم. شاید بپرسید چطور؟ بیایید منطقی باشیم. آرزوی فتح اورست یک شبه محقق نمیشود. ولی واژهی ناممکن زمانی به ته آرزوهایمان میچسبد که موضوع را در همین جا تمام شده بدانیم. من فردا اورست را فتح نمی کنم، پس این آرزو را به کنج تاریک ذهنم میسپارم، فقط در تنگناهای زندگی برای لحظهای از آن یاد میکنم و دوباره به مشکلات روزمره برمیگردم. اما در شرایط فعلی این رفتار دیگر کارساز نیست. خیلی از ما زمان بیشتری را در تنهایی میگذرانیم، و در این تنهایی این آرزوها را بارها و بارها مرور میکنیم. حتی از آنها در ذهنمان کابوس میسازیم. اما تا همینجا بس است.
ما در دنیایی مدرن زندگی میکنیم، با امکانات بسیار. شاید بگویید امکانات که در اختیار همه نیست. قبول دارم، اما بیایید از همین امکانات محدودی که در دست داریم پایه بسازیم. پایه ی آرزوهای محال. بله من و شما فردا نمی توانیم به فضا سفر کنیم، اما امروز که میتوانیم با استفاده از گوشی همراه و اینترنت دربارهی مدارک تحصیلی مورد نیاز آن تحقیق کنیم. بله من فردا آشپزی قهار نمیشوم، اما امروز در سایتهای مختلف به دنبال پیدا کردن راهی میروم که در پنج، نه، ده سال آینده در مسیر آشپز موفق شدن قرار گرفته باشم. به همین سادگی، همین ها میشود پایه. پایهای برای آرزوهای من و شما.
چیزی که جوامع امروزی دچارش هستند انتظارات است. انتظارات بینهایت. چه دیگران از ما و چه بدتر از آن ما از خودمان. با خودتان رو راست باشید. شاید 1٪ از تمام انسانهای موفق یک شبه به موفقیت دست یافته باشند. من و شما آن یک درصد نیستیم، و چه بهتر. ما موفقیت خود را میسازیم. هیچ ساختمان مستحکمی با سقف و دیوار شروع نشده؛ پایه میخواهد، حتی گودبرداری. پس بیایید فرصت را غنیمت بشماریم. شرایط سخت است اما من و شما سرسخت تریم. پس شروع کنید، مثل من. اگر آرزویی دارید آن را به هدف تبدیل کنید. لازمههای رسیدن به هدفتان را مشخص کنید.
من پس از سال ها از طریق یک گوشی همراه دارم برای رسیدن به یکی از آرزوهای محالم پایه میسازم. آرزویی که فکرش را نمیکردم ممکن باشد. همیشه گفتم من اینجا هستم، این مدرک را فقط در شهرهای بزرگ میشود گرفت. پس من کجا و این آرزو کجا. امروز من با یک گوشی، در خانهی خودمان، در شهری کوچک، همان درس را میخوانم. استادهای متعددم هر روز، با یک گوشی همراه از شهر خودشان، از خانهی خودشان درس آرزوهایم را میدهند. هر کدام از یک نقطه ی کشور، حتی بعضی از کشورهایی در قارههای دیگر.
من در ماه گذشته، با تنها وسیلهی در دسترسم که تلفن همراه بود، یادگیری زبانی جدید را آغاز کردم.قبول دارم شاید من در تمام طول عمرم هم در شرایطی قرار نگیرم که از این زبان استفاده کنم، اما هدف من از یادگیری استفاده نبود. بلکه میخواستم در روزهایی که به تواناییهای خودم شک میکردم، روزنهای ایجاد کنم برای امید. امید به خودم، به توانایی هایی که در خودم سرکوب کردهام.
پس شما هم شروع کنید. به جای پایین آوردن سقف آرزوهایتان، پایههای بیشتر و بلندتری بسازید. میخواهید اورست را فتح کنید؟ از امروز ورزش را شروع کنید. از ورزشهای سبک شروع کنید، حتی فقط برای پنج دقیقهی ناقابل. همین پنج دقیقه برای روزهای اول جرقهی امید می شود. همین تلفن همراهی که در دست من و شماست میشود مربی، میشود پزشک،میشود بوم نقاشی، میشود معلم. بیایید یاد بگیریم استفادهی مفید از آن را. چرا که همین گوشی کوچک دری میشود به دنیاهای جدید، به اطلاعات جدید، و البته به منابع امید بخش جدید.
بله دوران سختیست. اما بدون امکانات امروزی در دسترس من و شما،میتوانست سخت تر شود.
من اگر فردا با اضطراب از خواب بیدار شوم، بعد از چند نفس عمیق با چند حرکت انگشت صورت عزیزانی را میبینم که شاید بدون این تکنولوژی فقط سالی یک بار موقعیت دیدنشان را داشتم.
سختی همیشه هست، بیایید شکرگذار باشیم که سخت تر نیست. بیایید با پایه زدن برای آرزوهای دور از دسترس تحمل سختی را آسانتر کنیم.
#روایتگرباش