خاطرات خیلی عجیب هستند، گاهی اوقات میخندیم به روزهایی که گریه میکردیم و گاهی اوقات گریه میکنیم به یاد روزهایی که میخندیدیم.
مهرماه سال ۱۳۷۸ کلاس اولی شدم با کلی ذوقو شوق که منم بالاخره بزرگ شدم و میتونم برم مدرسه، ازین بابت که دیگه میتونم نوشتههای دخترخالههامو بخونم خیلی خوشحال بودم اخه وقتی میخواستن متوجه حرفاشون نشم روی کاغذ برای هم مینوشتن، یوقتایی هم کلی الکی میخندیدن تا بیشتر حرص منو دربیارن.

یادمه اون زمان بابام یه کیف سرمهای به سلیقهی خودش برام خریده بود که تا روز قبل از مدرسه دلم نیومد روزنامههاشو دربیارم چون فکر میکردم کهنه میشه، وقتی از بابام تشکر کردم مامانم گفت کیفت جنس خوبی داره مراقبش باش تا بتونی چند سال ازش استفاده کنی.
لوازم تحریرمم که چند تا دفتر بود و جعبهی مداد رنگی با دوتا مداد، پاکن، تراش، خطکش و در نهایت جامدادی اهنربایی که کلی برام هیجان انگیزو با ارزش بودن.

درضمن صابونو لیوانم نخریدیم چون مدیر مدرسه گفته بود ما خودمون روز اول مدرسه به عنوان هدیه به بچهها میدیم.

بالاخره روز اول مهر شد، وقتی لباس فرممو پوشیدم خواستم از زیر قران رد بشم مامانم گفت من فقط امروزو همراهت میام، از فردا باید با بچههای کوچه بری و برگردی، منم با کمال میل قبول کردم چون دوسداشتم.
هر شب خودم به خودم املا میگفتم، لباسامو خودم اتو میکردم،کارای شخصیمو خودم انجام میدادم تازه در کنار اینا بچه داری هم میکردم.

خاطرات هیچوقت به اندازهی این چند هفتهی گذشته برام زنده نشده بود از خرید لوازم تحریر گرفته تا کیفو روز اولِ مدرسه رفتن دخترم...
از فروشگاه لوازم تحریری نگم براتون که بچه های ۷ساله دنبال دفتر شکرگزاری بودن!
مامان باباهایی که سردرگم با این همه تنوع دنبال دفترایی با جلد اسب تکشاخ، دختر کفشدوزکی و مرد عنکبوتی بودن تا فقط خریدشونو تکمیل کنن، هرچند این تازه اول ماجرا بود چون بچه ها باید وسایلاشونو باهم ست میکردن.

چهره ی باباها داخل مغازه واقعا دیدنی بود، بعضیاشون با عصبانیت کارت پول رو تقدیم مامانا میکردن و میرفتن جلوی درب مغازه یا داخل ماشین منتظر میموندن.
من تمام این صحنه هارو کنجکاوانه در طول ۲۰ دقیقه ای که جلوی ویترین لیوانا وایساده بودیم تا یکی رو انتخاب کنه با دقت میدیدم.
بعد از تموم شدن خرید لوازم تحریر با دعا و ثنا رسیدیم به اصلی ترین مرحله ینی خرید کیف، هنوز داخل مغازه نشده بودیم که گفت مامان_بابا لطفا شما اصلا نظر ندید من میخوام کیف کلاس اولم فقط به سلیقه و انتخاب خودم باشه، بعد ازینکه طرح مورد علاقشو پیدا کرد به یاد ۲۴سال پیش گفتم عزیزم کیف خوبی انتخاب کردی احتمالا سال دیگه هم میتونی ازش استفاده کنی که هنوز حرفم تموم نشده بود که گفت مامان جان سال جدید وسایل جدید، اون لحظه فقط خندیدم اخه جوابش برام جالبو بامزه بود ولی نمیدونم چرا اونشب با بغض خوابیدم ، حس خاصی داشتم شاید چون دلم واسه روزایی که میرفتم مدرسه خیلی تنگ شده بود.

۳۰مهر ۱۴۰۲ ساعت ۹صبح داخل حیاط مدرسه بودیم با صدای اهنگ باز امد بوی ماه مهر/ بوی بازیهای راه مدرسه/ بوی ماه مهر...ماه مهربان/ بوی خورشید پگاه مدرسه
البته برای من حکم نوحه رو داشت.
فکر میکنم خیلی از مادرا بخاطر جدایی از دختراشون گریه میکردن ولی من به یاد قدیم اخه اون لحظه تنها راه تخلیهی هیجانم همین بود.
بعد از بوس و بغل واسش آرزوی موفقیت کردیم اونم با باعجله از بالای پلهها برامون دست تکون داد و خداحافظی کرد و بلند گفت بابا تو مدرسه بمون تا من بیام.
هیچ وقت تا اون روز متوجه زودگذر بودن زمان تا این اندازه نشده بودم،اونشب تا قبل از خواب چند بار بهش گفتم تو چطوری انقدر زود بزرگ شدی عزیزم؟!
تنها آرزوی من اونشب این بود که ای کاش زمان به عقب برمیگشت، تا من بیشتر قدر روزا و لحظه هامو میدونستم، کمتر به خودم سخت میگرفتمو بیشتر لذت میبردم یا حداقل یه ساعت مثل ساعت برنارد داشتم
ای کاش...