این روزها خلأ عجیبی را در سینهام احساس میکنم.
بسیار تلاش کردم نادیدهاش بگیرم، اما امروز، پس از حدود دو یا سه هفته، دیگر توانم را بریده است.
دیروز متوجه سن یکی از سلبریتیهای خارجی شدم؛ تقریباً همسنوسال من بود. چیزی که بهشدت به صورتم کوبیده شد، این بود که من او را در ذهنم آدمی نسبتا میانسال تصور کرده بودم؛ و حالا معلوم شده بود که تقریباً همسن من است! بدتر از آن، اینکه پنج ماه هم از من کوچکتر بود! دیگر تصور کنید چه حالی شدم!
نه اینکه ناراحت شده باشم، نه! بیشتر شبیه آن بود که سیلیِ حقیقت و گذر زمان به صورتم خورده باشد! حقیقتی که پذیرفتنش چندان آسان نبود.
و حالا این احساس خلأ که در برهههای مختلف زندگی همراهم بوده، با اندکی شرم درآمیخته است. نمیدانم این احساس را همه تجربه میکنند یا نه؛ اما هرچه هست، خوشایند نیست. دردسرساز است، کلافهکننده است.اصلاً خوب نیست. آدم باید از چنین احساسی شرمنده باشد.
شاید هم از خستگیِ این روزهاست، شاید از چیزی که خودم هم نمیدانم چیست. هرچه هست، عذابآور است.
لامذهبِ لعنتی!