تشنه‌ی نوشتنم، اما چیزی برای گفتن نیست. هرچه بود، پیش از ما گفته‌اند و نوشته‌اند. مثل همین حالا که زمانه برایمان کم آمده، حالِ خوش نایاب شده و خنده هم رفته در زمره‌ی گران‌بهاترین‌ها؛ انگار قحطیِ واژه هم گریبانمان را گرفته است.
از نیاکانمان تنها غنیمتی که به ما رسیده، همین چند حرف فارسی‌ست. چیزی برای ما نمانده؛ برای آیندگان، از این قحطی و سرخوردگی و خستگی و فلاکت چه بر جای خواهد ماند، نمی‌دانم.
شاید روزی آیندگان، همین چند حرف را هم از میان خاکسترِ روزگار پیدا کنند و بپرسند: «این‌ها چه می‌خواستند بگویند که نتوانستند؟»
و من از همین حالا می‌ترسم؛ پاسخشان باز هم سکوت باشد.
