روزهاست این جمله در سرم میپیچد؛ به هر نحوی ادامهاش دادم، نشد و به مقصودی که در ذهنم جای گرفته، نرسیدم.
روزهاست تکرار میکنم:
«دلم به حالِ تمامِ نطفههای به بار نشسته میسوزد...»
این نرسیدن، این گم شدن در میان واژهها، نهتنها سرم، بلکه تمامِ جسمم را به سنگینی میکشد. چنین مواقعی گیجم؛ نمیدانم، و این ندانستنِ چرخیده حولِ دانستنم، عذابآور است و توانم را میگیرد.
اینجا مینویسمش که بماند؛ تا حرف به حرف، واژه به واژه کنار هم بچینم؛ شاید به قصدِ پنهانشده در ذهنم برسم.