ویبره رفتن گوشی تو جیب سمت راستیم باعث میشه دست از جویدن تیکه پیتزای درون دهنم بردارم. هجوم حس های بد باعث لرزش خفیف بدنم میشه. گوشیم با دست چپ که پیتزایی نبود از جیبم بیرون میارم. ایلیا طبق معمول بد موقع زنگ زده. جواب میدم و میزارم روی بلندگو:
-سلام.
ایلیا:عجب بالاخره خانوم جواب دادن؟
-تیکه ننداز!
و یه دندون به تیکه پیتزای داخل دستم میزنم و صدای برخورد ظروف آشپزخونه توسط سارا و صدای آهنگ دابسمش نازنین و صدای ایلیا مخلوط شده به گوشم رسید.
ایلیا: کجایی؟ داری چیکار میکنی؟
-خونه؛ دارم شام میخورم.
ایلیا: زنگ زده هفته دیگه برمیگرده.
همین یک حرف ساده باعث حالت تهوع و لرزش دستام شد.آخر تیکه پیتزای درون دستم بود و همشو یکجا وارد دهنم میکنم تا یکم وقت بخرم برای از بین رفتن لرزش صدام. الناز که کنارم نشسته بود؛ بدون بلند کردن سرش از کتاب؛ سرمو به جلو هول میده و زمزمه میکنه«خفه میشی».منم در جواب سرمو بالا میندازم؛ به معنی خفه نمیشم؛ اما ته دلم یک چیزی فشرده شد. همین حرکت های کوچک الناز در این دو ماه از هزارتا حرف بیشتر باعث آرامشم شدهه.
-نمیام.نمیتونه پیدام کنه.
صداش اینبار جدی تر میاد:
ایلیا:زر نزن.خودتم خوب میدونی تا برگرده پیدات میکنه و دیگه هیچکس نمیتونه نجاتت بده.
صدای برخورد ظروف بهم؛ باعث بهم ریختگی بیشتر ذهنم میشه و روبه سارا با لحن تیزی که اصلن دست خودم نبود میگم:
-سارا بسته بیا بشین اونقدر اون ظرفا رو بهم نکوب. و ایلیا اگه برگردم اونجا یا باید تیمارستان بیای عیادت یا با دسته گل و گلاب بیای سر خاکم!الانم خفه شو؛ دارم شام میخورم.
قلبم تند تر زد.مطمئنم سارا رو ناراحت کردم چون فوراً ظروف همونجا ول میکنه و تو درگاه آشپزخونه میایسته؛ بهم زل میزنه. نازی هم کلیپشو قطع کرده و جلوتر اومده و بهم زل میزنه. سه جفت چشم مثل دادگاه.تیکه پیتزایی که نیمه خورده شده تو دستم رو میندازم تو جعبه. دستم داشت میلرزید. ایلیا یه نفس عمیق میکشه و میگه:
ایلیا: حق داری! بیخیال اینا؛ چرا نمیزاری بیام پیشت؟
-چون دلم نمیخواد ریخت نحست ببینم.الانم گمشو از جلو چشام.
قطع کردم.وقتی دکمه رو زدم؛ انگار یکی طناب دار از دور گردنم برمیداره.ولی سنگینی هنوز روی سینم بود؛ همان فشاری که همیشه بعد از حرف زدن درباره آنها می آمد. همزمان که تیکه پیتزای نصفه خورده شدمو برداشتم نگام یه دور میچرخه بین این سه تا.
-کاش همیشه اینقد ساکت بودین!چتهتونه؟
نازنین چشماشو گرد میکنه:
نازنین:وقتی عصبی میشی ترسناک میشی!
-عمته!
سارا:چی؟
-ترسناک عمته.
الناز:بسه!سارا و نازی برین درس بخونین؛ دلی تو هم غذاتو کوفت کن!
-چشمم خااانووم! همه خفه عشقم میخواد کتاب بخونه!
سارا و نازی با یه خنده مصنوعی رفتن سمت اتاق مشترکشون.اینجا یه آپارتمان دو خوابه قدیمی هست؛ در واقع پسر خاله دوست الناز که برای تحصیل میره کانادا اینجا رو اجاره میده به الناز و الناز هم یه آگهی هم خونه میزنه و اسیر این دو تا میشه. من اما ناخواسته اومدم وسطشون.
« شروع نشد. با خون روی صورتم شروع شد. ادامه دارد...»