خزان

تو چه می دانی از این اندوه بی پایان روزمرگی ها
چه می دانی از این صدای درون که هر سال، هر فصل خزان بیدار می شود
بیدار می شود تا که فریادی شود بر سر تاریکی ها، خموشی ها.. تا که صدایی باشد پر آوا