رهایی

برگ خشکییَم پریشان در میان باد های آرزو
نم اشکییَم در بغض گلو
پرکاهی ام نشسته در میان موج های بیکران
یا سواری که رها کرده ست افسار جهان
پا به جا پای نسیم، تا ناکجاها میروم
دلخوش از آزادگی
سرخوش از دلدادگی، سوی رویا میروم
آرزوهایم درازو گامها کوتاه، ولی
من امیدوارانه تا فردای فرداها روم
چشم خود را دوخته ام بر چشم زرد آفتاب
چشم میبندم به سمت روشنایی می روم
و مرا مقصد چیست؟
هرچه پیش آید
هرکه عشقی خواهد
این چنین است مرا زندگانی ای دوست
و تو از خویش بگو
همچنان پنجه به چنگ سرنوشت می سایی که بیابی نانی؟
کی رها میشوی ای دوست زچنگال جهان؟