چند روزیست که خبری از رسانه ها در مورد ممنوعیت صدور مجوز مربیگری و برگزاری مسابقات و اردوهای تمرینی پرورش اندام و بدنسازی برای زنان صادر شده است.هر وقتی که جامعه شاهد موفقیتهای زنان در عرصه های بین المللی شود،بهانه هایی برای محدود کردن و محروم کردن آنان بوجود می آیند.از سال ۹۵ به بعد زنان ایرانی به ورزش بدنسازی به صورت حرفه ای رو آوردند و موجب کسب مقام های آسیایی در مچ اندازی شدند.این رشته خوب و مفرح و شادی بخش که طرفداران زیادی هم دارد؛باعث تقویت روحیه و سلامتی در اشخاص می شود.
حال یکی دیگر از درهای محدودیت و سرکوب زنان دوباره گشوده شده است.سدهایی برای رشد و توسعه زنان ایرانی بسته شدند.دلیل و توجیه مخالفان هرچی که باشد ضد انسانی است.امیدوارم که این جز مصوبات قانونی اجرایی نباشد وما شاهد سرکوب و محدود کردن زنان ورزشکار جامعه مان نباشیم.
این زنان ورزشکار ممکن است در خانه،حتی محیط اطراف خود هم مورد قضاوت قرار بگیرند.اما چون خواهان سلامتی و تندرستی خود و رشد فکریشان هستند،از این محدودیتها به عنوان موانع نفوذ ناپذیری نگاه نمی کنند و همچنان ادامه می دهند.امیدم این است که این تصمیم اجرا نشود و باعث دلسردی و ناامیدی زنان سرزمینم نشود.