عنوان:ره آورد پیاده رویم
صبح متفاوتی نسبت به روزهای گذشته راشروع کردم،بعداز انجام کارهای روتین(مسواک زدن،خوردن یک لیوان آب ولرم،نوشتن صفحات صبحگاهی ،مطالعه وصرف صبحانه)به قصد پیاده رویی کردن بخاطر پیشنهاد جولیا کامرون در کتاب حق نوشتن برای پر کردن"چاه ذهنم"از خانه خارج شدم و به سمت غرب محله خودمان راه افتادم.هرچه به طرف پایینتر میرفتم واز کوچه های آسفالت شده میگذشتم با نمای جدیدی از ساختمانهای اطراف مواجه می شدم.به کوچه ای رسیدم که خاکی بود وساختماهای اطرافش خانه های ویلایی بزرگی با حیاطهای پهن وبزرگ دیده میشد.کوچه ها اکثرا به اندازه خیابانی ۶متری بودند.به حیاط خانه ای رسیدم که نمای زیبا وقشنگی داشت داخل حیاط درختهای انار کاشته بودند که انارهای سرخ وخوشرنگی از شاخه هایشان آویزان بود و درخت خرمالو که پراز خرمالوهای نارنجی رنگ وگیاه کدویی که درسمت راست درختها کاشته بودند و برگهای پهن وسبز خوشرنگ کدو که از دیوار حیاط آویزان شده بودند جذابیت خانه را صدچندان کرده بود.
کوچه های این محله رنگ وبوی دیگری داشتند،به انتهای کوچه که رسیدم دشت کوچکی را در جنوب محله دیدم که مرغ ،خروس و یک سگ سفید بزرگ وزیبا که بنظر می آمد نگهبان این حیوانات باشد، آنجا بودند.خروس با آواز خواندنش خبر از صبح دیگری میداد ،مرغ با قدقد کردنهایش از گرسنه بودنش می نالید و سگ هم روی خاک دراز کشیده بود؛وقتی متوجه آمدن من شد نگاهی بمن انداخت و دوباره مرغ و خروسها را می پایید.جلو رفتم وسگ را صدا کردم ودستم را دراز کردم که نوازشش کنم که خیلی بی تفاوت نگاهم کرد و از جایش تکان نخورد،گویا اصلا نیازی به توجه ونوازش من نداشت،من هم وارد حریمش نشدم و برگشتم و از گوچه دیگری که به خانه نزدیک بود،به سمت خانه راه افتادم.