امروز اولین چیزی که بعد از بیدار شدن از خواب دیدم؛ کتاب بود. بیدرنگ شروع به مطالعه کردم.
مطلبی در مورد سالمندی خواندم و دیدگاهم نسبت به این مسئلهی مهم در زندگی همه انسانها عوض شد.
با مطالعه کتاب «روح یک زن اثر ایزابل آلنده» پی به حقایقی از دوران سالمندی بردم.
دیدگاه مردان به سن بازنشستگی که از نظر آنها شروع دورهِ پایانی زندگی است و مفید بودن خود را در گرو کارکردن میدانند و با رسیدن به این دوره، عملا خود را از کار افتاده میبینند؛ دلم را به درد آورد.
تازه متوجه عصبی شدن پدرم بعد از سن بازنشستگی شدم. همیشه به فکر دلیل عصبی شدنهای بیموردش بودم. ولی تفاوت زنان در سن بازنشستگی مرا شگفتزده کرد. زنان در این سن تازه اجتماعیتر شده و سعی در پیدا کردن دوستان جدید و گسترش دایره ارتباطهایشان میکنند.
اکثر اوقات پدر و مادرم را با هم مقایسه میکردم؛ با وجود کهنسالیِ هر دوْ دلیل عصبی بودن پدر و آرامش مادر را به چیزهای دیگری از جمله متوقع بودن پدر و کم توقعی مادر نسبت میدادم.
به این فکر کردم که کتاب تا چه حد باعث آگاهی و خلق آرامش در زندگی میشود و یک دوست خوب و مثبت چقدر وجودش اثر گذار است. من اگر دوست خوبم «دکتر زهرا دادآفرید» این کتاب را معرفی نمیکرد، مشخص نبود کی با این کتاب خوب آشنا شوم و به این درک و آگاهی برسم که اگر نتوانستم پدرم را درک کنم، از الان تا فرصتی هست، بهفکر درک کردن مادرم باشم.
من وجود دوست خوبم «زهرا» را با وجود مثمرثمرِ کتابِ خوبْ یکی میدانم؛ قابل ارزش و قابل احترام. دوستان خوب گنجینههای خوب زندگی هستند.
امروز درس خوب دیگری از مشاهداتم گرفتم.