به نظرم جواب واضح است، املای بیست بدون انشای بیست سیاههای از کلمات صحیح و خزعبل است. این انشای بیست است که به قلم قدرت بروز و ظهور میدهد نه انشای بیست! از کوزه همان برون تراود که در اوست...
با املای بیست قدرت حافظه را به رخ می کشیم و با انشای بیست خلاقیت را. چه کسی را در طول تاریخ سراغ داریم که توانسته باشد با حافظه خود اثرگذار و ماندگار گردد؟ و چه بزرگانیکه با انشای بیست خود مسیر زندگی بسیاری از انسانها را دستخوش تغییر قرار دادند و جاودان شدند. با انشای بیست، نویسنده میتواند بخنداند، بگریاند و ما را با دنیای خود همراه سازد و آیا از املای بیست چنین کاری بر میآید؟!