واس رسیدن به جواب این سوال سه ساعته زل زدم به آینه ( البته که اغراق شده س. بهرحال) . کم مونده آینه یا انعکاس خودم یکی بخوابونه تو گوشم بگه «بدبخ من یکی تا الان سه بار شناختمت دیگه مگه دنبال چیی؟» اونجاس که یه سوال به ۸۲۸۳۷۴۸۳ سوال ذهنم اضافه میشه . نمیدونم شایدم اصن این هم یکی از اونا بوده . بهرحال پررنگ میشه و بقیه محو تر « الان تو قیافم و چیزی که منو به اصطلاح تعریف میکنه دنبال چیز خاصیم؟ چیزیو میخوام توش پیدا کنم؟ یا چمیدونم اصن میخوام انکارش کنم و با زل زدن بهش یه ویندوز جدید روش نصب کنم؟اصن مگه با اینکار چیزی بهت اضافه میشه؟» البته بیشتر از یسوال شد ولی خا همشون یه مضمون و دارن و یه جواب: نمیدونم .
ولی مگه بایستی چیزی که در کنترل منه رو بشناسم؟ هرجوره میتونم رفتار کنمو واکنش بدم بعد هم بخودم برچسب بزنم. راحت تر ازین نیست که اول برچسب بزنم بعد خودمو ملزوم به یسری مسخره بازی کنم به امید اینکه .... (راستش حتی نمیدونم به چه امیدی.)
البته که تا اینجا مشکلی نیست. مشکل اونجایی شروع میشه که با این حساب بی نهایت زاویه دید مختلف برای هر موضوعی جلو روم باز میشه و باز بین عمل و انتخاب و حتی فکر کردن میمونم.پس اونی که باید سلیقم باشه رو انتخاب میکنم یا میسازم.با ایننن حساب خو حتما یک <من>ی قبل از تمام این هزارتوی مسخره بوده که تمام این کارارو بی معنی و چرت و پرت خالص میکنه. پس همه رو حذف میکنم و از اول شروع میکنم.(شاید هم باید از صفر شروع کنم. نمیدونم)
ــ براستی که من کیستم؟