چشم هایت حال من را بس پریشان کرده
است/
این نگاهم را نگاهت سخت ویران کرده است/
من می خواهم که برگردم ولی انگار عشق/ هرچه پل را پشت سر از قبل ویران کرده است/
دست من حاصل ندارد شد کویری بی نمک/
مهربانی و محبت های من رنگ ندارد بی ثمر/
سوختن و آتش گرفتن هر روز با تو هم، /
شد هذیان در تب با سوز قمر/
از همه زخم خوردن عادتی پیوسته شد/
دست گشته بی نمک، /
بی رمق ،بی سبب/
از گلویم نه صدایی نه یه آهی /
نه که دارد یک بهانه برای عاشق شدن/
دل من تنهاشده عشق گشته پر شروط/
برگ خشکم صورتم شد پر چروک/
ناله ام بی جواب مانده /
حصاری ترسناک /
بر دل من می‌کشد هردم اه اه /
همه دور گشتند زمن /
نه یک آهی می‌شنیدند /
نه سیاهی می رود/
دل عاشق می خورد هر دم رکب.//
قلم صاف
