ویرگول
ورودثبت نام
سیما
سیما
سیما
سیما
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

روایتگرباش




امروز بالاخره اکسیژن و ازم جدا کردن. این یعنی بدنم میخواد که ادامه بدم. دیگه با لباس عجیب غریب دکترا هم کنار اومدم و حتی میتونم لبخندشونو از زیر اون همه ماسک و لباس حس کنم. هرچند که نفس کشیدن به یه کار دردناک تبدیل شده ولی زندگی ارزش جنگیدن و داره. اینو "گل نسا" بهم یاد داده.


گل نسا یه زن تقریبا میانسالِ ، با لهجه شیرین آذری . دو روز قبل از من بستری شده بود. تو روزایی که هردومون یه کم سرحال تر بودیم از خودش و خانواده ش بهم گفت. از اینکه شوهرش کارگر زحمت کشیِ و به امید درامد بهتر، میان تهران . از دخترش گفت که الان کلاس اولِ. از دلتگیاش گفت. از دلشوره های مادرانه ش. و بغض باعث شد حرفاش نیمه تموم بمونه.


سکوت بینمون با صدای زنگ گوشیم بهم خورد.


امروز هفتمین بار بود که مامان زنگ میزد . پشت تلفن همش میگفت مادر گوشی و ببر عقب تر صورتت و واضح تر ببینم. بعدم یه لبخند از سر رضایت میزد و میگفت خب خداروشکر نسبت به یه ساعت قبل لپات گل انداخته!

بعد از چند دقیقه راضیش کردم که دل بکنه و باقی مکالمات و بذاره برای یک ساعت بعد!


تلفن که قطع شد گل نسا رو دیدم که محو تماشای من بود. بهش گفتم چرا به دخترت زنگ نمیزنی که یه کم حالت عوض شه . سرشو انداخت پایین و گفت با یه زندگی کارگری ، همین ک تونستیم برای مارالم یه گوشی دست دوم بگیریم که از درس و مشقش عقب نیوفته خودش کلی بود. از سوال خودم شرمنده شدم. ولی یهو فکری به سرم زد. گفتم خب گوشی من که هست . و اون لحظه برق نگاه گل نسا خوشحالی قلبش و نشون میداد.شماره دخترش و گرفتم و صورت تپل دخترش با دیدن چهره مامانش شکفته شد ؛ و گل نسا هم به پهنای صورتش اشک میریخت و با زبان آذری با مارال حرف میزد.


تمام اون روزایی که کرونا فاصله انداخته بود بین من و خانوادم ، بین گل نسا و مارال ؛ فقط این تماس ها بودن ک تونستن قدری از حس دلتنگی کم کنن و این لحظه ها رو قابل تحمل تر....



#روایتگرباش

روایتگرباش
۴
۰
سیما
سیما
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید