
روزی روزگاری، در دوران ملی شدن صنعت نفت، دکتر مصدق به فکر افتاد که تکلیف مالیات نفتی که انگلستان خورده و رفته رو روشن کنه. حسابی نامهنگاری کرده بود، اما انگار انگلیسیها ایمیلها رو توی پوشه «اسپم» میذاشتن و اصلا جواب نمیدادن.
یه روز توی جلسهای مهم با اعضای کابینه، مصدق چاییاش رو گذاشت روی میز و گفت:
«دوستان! این انگلیسیها که ما رو محل نمیذارن. نامه میدیم، جواب نمیدن. تلگراف میزنیم، قطع میکنن. وقتشه یه سیستم جدید راه بندازیم که دیگه کسی نتونه بپیچونه. اسمش رو میذاریم پرداخت مستقیم ملی!»
یکی از وزرا پرسید: «پرداخت مستقیم؟ چی هست ؟»
مصدق با هیجان توضیح داد: «تصور کنید. ما میایم و مستقیم از حساب بانکی کمپانی نفتیشون برداشت میکنیم. نیازی به این همه نامه و اعتراض نیست. خودشون هم نفهمن، هر ماه مالیاتشون رو میگیریم، تموم!»
همه مات و مبهوت نگاهش کردن. وزیر دارایی پرسید: «خب اگه پسورد کارت بانکی شون رو ندونیم چی؟»
مصدق خندید و گفت: «اونجا که ما وارد میشیم! با یه تیم حرفهای از دانشمندان دانشگاه تهران، میریم رمزها رو کرک میکنیم. دیگه این سیستم خودکار میشه!»
اما داستان به اینجا ختم نشد. وقتی این ایده به گوش انگلیسیها رسید، حسابی دستپاچه شدن. چرچیل توی دفتر کارش داشت برای خودش چای میریخت که منشیاش اومد و گفت: «جناب، ایرانیها دارن سیستمی راه میندازن که مستقیم از حساب بانکی ما پول بردارن!»
چرچیل فنجون چای رو گذاشت زمین و گفت: «یعنی چی؟! پس بانکهای ما برای چی هستن؟»
منشی با خنده گفت: «برای خالی شدن، قربان.»
مصدق ایدهاش رو عملی کرد، اما انگلیسیها سریعاً یه سیستم امنیتی طراحی کردن و اسمش رو گذاشتن: «فایروال امپراتوری». هر وقت ایرانیها میخواستن وارد سیستم بشن، یه پیام میاومد: «این تراکنش توسط ملکه رد شده است.»
بالاخره مصدق که دید این راهها جواب نمیده، یه فکر جدید کرد. گفت: «بچهها، فقط یه راه مونده: نامهنگاری مستقیم با خود ملکه. مینویسیم: "ما پرداخت مستقیم میخوایم، شما چطور؟"»
اون موقع نشد ولی جالا ما پرداخت مستقیم پیمان رو داریم که همه جوره همراه مائه