نمی خواهم بگویم که من در موضوعات سیاسی و حتی مسائل تاریخی (که خود دانشجوی تاریخ هستم) صاحب نظر هستم؛ اما این احساس وظیفه باعث شد تا از دید خود روایتی از تاریخ سیاسی کشور در این دو دهه اخیر ارائه دهم.
من از کودکی خود را انقلابی و فرزند این انقلاب می دانستم و هنوز هم چنین است.
شاید بتوان گفت اولین فعالیت های انقلابی خودم را از چاپ عکس هایی سیاه و سفید که شامل جمعه سیاه تا انقلاب جمهوری اسلامی ایران بود می شود که در روز ۲۲ بهمن (سالروز انقلاب) در مدرسه خود منتشر کردم.

اما ورود خود در عرصه فعال سیاسی را زمانی می دانم که مجلاتی به دستم رسید که در آن موضوع خاصی به نظرم جالب تر آمد: موشک های دوربرد و میان برد ایران که در دهه نود شمسی تولید شده بود و در رزمایشی امتحان خود را پس داده بود. اینکه چه قدر این موشک ها نقطه زن بودند و چه فواصلی را از شمالی ترین نقاط ایران به جنوبی ترین بخش های آن و از شرقی ترین به غربی ترین نقاط کشور را مورد اصابت قرار می دهد.

عده ای جناح سیاسی را مقدمه ای بر ورود به عرصه سیاست می دانند؛ اما اکنون ما به این نتیجه رسیده ایم که می توان بدون جهت گیری به سمت یک جناح خاص سیاسی انقلابی باشیم. ۳۰ میلیون جانفدا نشاندهنده همین وحدت جناح هاست که می توان گفت که: من نه چپ هستم و نه راست بلکه انقلابی ام یا به قول رهبر شهیدمان: من دیپلمات نیستم، من انقلابیام. من هم سعی کردم جدای از احزاب مختلف، خود را انقلابی بدانم و انقلابی بمانم.

سی