من به عنوان یک عضو کوچک از خانواده بزرگ ایران باید روایت خودم از تاریخ را همان گونه که دیدم و از منابع دست اول شنیدم بازگو کنم تا نشود همان گونه که کشورم با تاریخ های یونان و روم شناخته شود.
اولین مسائلی که از تاریخ سیاسی روز کشورم دیدم و شنیدم، فتنه ۸۸ بود که شاید چیزی از آن به خاطر نمی آورم؛ ولی منابع دست اول(حاضر در صحنه) و معتمد من چنین می گویند که برخلاف فتنه های دیگر که بر کشور ما تحمیل شد، کودتای سبز تنها در پایتخت جولان می داد و به همین خاطر حتی پدرم به عنوان نیروی مبارز به تهران رفت و فضا را بسیار متشنج می داند. بر خلاف شورش هایی که به بهانه آزادی زن انجام شد که مدیریت شد و از همان ابتدا خطر بالفعلی ایران را تهدید نمی کرد، این کودتای رنگی به نظر داشت به جایی کشیده میشد که انتخابات را به هم بزند و با این زمینه جمهوریت ایران اسلامی را زیر سوال ببرد.
لازم است که نظر رهبر شهیدمان را درباره این فتنه ببینیم: به گفتهٔ ایشان، به کشور آسیب زد و بخشی از توطئهای برای ضربهزدن به جمهوری اسلامی بود؛ از سوی دیگر، به هوشیاری مردم افزود و با حضور گستردهٔ مردم در ۹ دی پاسخ گرفت. ایشان آن را صرفاً یک آشوب خیابانی نمیدانستند و تأکید میکردند که پیامدها و زمینههایش باید جدی گرفته شود.
ایشان در طی زمان انتخابات تا حماسه ۹ دی چندین سخنرانی کردند تا برای مردم تبیین کنند و همین باعث شد که افراد جاهل از این عده فتنه گر جدا شدند.
