عشق

عشق همواره در غنچه های رز قرمز نیست ؛ گاهی پاکی تکیه کرده در لطافت رز های سفید است.
عشق همیشه چفت کردن دست ها در هم و قدم زدن در پیاده رو ها نیست ، گاهی گرفتن دستی است که درون مرداب سیاه دردهایش معلق است،همان دستی که سیاهی مرداب مانع دیدن نور قلبش میشود...
عشق همیشه در آغوش ها نیست گاهی صداقت چشمانی است که در سکوت تیره روزهای سرد ، لبخند گرم می پوشند...
عشق گاهی معنای مطلق باغبان است؛ نه هر باغبانی ، باغبانی که نهال امید را به خاک خسته قلب ها می نشاند...
عشق گاهی فقط یک نگاه آمیخته به لبخند است که هدیه گر نور است.
عشق گاهی یک درخت است که پناه خستگی پاهایی میشود که زندگی گوشه به گوشه اش را آغشته به خون خستگی کرده است...
اما زندگی...
زندگی واژه ای است بی معنا اما معنا پذیر ؛ زمانی زندگی میزبان معنا میشود که نور عشق را بر خودش احساس کند...
تنها نور عشق است که با دستان پر مهرش والد نهال زندگی میشود...
زندگی پاییز سردی است که نور عشق آن را بهاری میکند...
از پاییز زندگی تا بهار عشق فاصله ای نیست....
گاهی یک لبخند پاهایت میشود و برایت این فاصله را می پیماید و بعد تو میمانی و پاهای بی‌شماری که انتظار پیمایش میکشند...