دوستان به گیرنده هاتون دست نزنید. ویرگول اگر پرید ، از پا قدم منه. اصلا نشده من وارد یه پلتفرم فارسی بشم، اون پلتفرم از صحنه روزگار محو نشه. البته تشخیص می دم که ویرگول با تلاش های مذبوحانه ای دوباره به دوران اوج خودش برگشته ولی این خوشی و این اوج و این بازگشت دیری نخواهد پایید.
خب حالا بریم سراغ آنچه که در ذهنم می گذرد چون اصلا اینجام برای مسموم کردن اذهان دیگران. غر زدن و ناراحت کردن بقیه.
حقیقتا ناامید و غمگینم. پر از دردم. پر از غصه.
همه جوره غمگینم از همه جهت ناامیدم. متن نمایشنامه ام تو اداره و بین ممیزی ها گیر کرده. مساله سر نواختن ساز روی صحنه توسط نوازنده خانم هست. خانم می تونه بیاد رو صحنه دف و تنبک بزنه. نمی تونه پیانو بزنه. چون بی عفتی میشه. یه عده تحریک می شن احتمالا و اصولا سکان صحنه باید در دست بیسوادان باشه.هر چه بی کیفیت تر بنویسی و چرند تر اجرا کنی اعتبار بالاتری می گیری.
مامان گیسو که دوست ِدخترم هست سه سال از من کوچیکتره. هر روز که میریم دنبال بچه ها دم در مدرسه می بینمش با هم احوالپرسی می کنیم. گیسو و نانا به هم می چسبن که ما نمیایم خونه . گیسو می گه لطفا نانا بیاد خونه ما. می گم باشه حتما یه وقتی میاد. مامانش شروع می کنه به اصرار که بذار همین الان بیاد. منم هزار تا برنامه و نانا هم خیلی وقتا عصرها باید کلاس بره. و اصلا گذشته از همه چیز حرفم اینه که بچه بعد از مدرسه باید بیاد خونه استراحت کنه و بعدش باز اگر خواست جایی بره. آخه بچه رو با لباس فرم مدرسه بفرستم خونه کس دیگه؟ خب من نظرم این نیست. اما زن گنده هر روز پا به پای بچه ها به من اصرار و التماس می کنه که بذارین نانا بیاد. بالاخره قول دادم که امروز یعنی چهارشنبه عصر نانا رو ببرم با گیسو بازی کنن. باز مامانه سر صبح بهم پیام دادکه بذار از مدرسه ببرمشون. و باز من توضیح دادم که نظرم این هست که بچه با لباس مرتب و آراسته و بعد از استراحت بره مهمونی. چقدر زشته که زبون نفهم باشیم و غرق در دنیا و خواسته های خودمون بمونیم. ای مردم کتاب بخونین. فک کنم یه دلیل این زبون نفهمی و اصرار و پا فشاری بر خواسته های شخصی اینه که ذهن ،محدود و بسته است و نمی تونه شرایط بقیه رو بفهمه.
واقعیت اینه که تو طول زندگیم مثل خر جون کندم. جنگیدم. با هر نوع حماقت، هر نوع خرافات جنگیدم. با افسردگی جنگیدم. بارها بهم نقد شده. اما پا پس نکشیدم. همین الان دارم اشک می ریزم. ولی از دنیای خلق کردن از دنیای هنر نمی تونم جدا بشم. نمایشنامه ام شاید ممیزی بخوره ولی من نمی تونم از این دنیا ، از دنیای هنر دست بکشم. نمی تونم
ولی حال هنرمندانی رو که به خاطر موانع دست به خودکشی زدن درک می کنم.وقتی نتیجه زحمتت رو بی ارزش می کنن یعنی دنیای تو رو زحمتت رو ارزشت رو نمی فهمن. و این دردناکه. حال اون نویسنده هایی رو درک می کنم که خودکشی کردن.
از صبح که خبرای ناراحت کننده شنیدم همش دلم گرفته. خیلی غمگینم. اشکم زود به زود سرازیر می شه. حالا اینم بگم که من اهل ورزش هم هستم. هر روز صبح می رم ورزش. بعد پام آسیب دیده و عصرها می رم حرکات اصلاحی. نمی دونم چه خواهد شد اما خیلی خیلی غمگینم.
یه نکته جالب که پارادوکس این نوشته است.: من نمایشنامه ها و فیلمنامه های کمدی می نویسم.