روزی که مامان از سفر برگشت،همش چند روز رفته بود،اما روزی که برگشت شاد بود. نشستم کنارش و دست انداختم‌کمرش. خیلی بهش نزدیک بودم و صورتش رو از نزدیک می دیدم. پوستش چروک بود.پر از چروک های ریز. با اینکه از سفر آمده بود و شاد بود. چروک های پوستش می خندیدند.از مامان بهتر کسی تو زندگیم نبوده. الان ۷۵ ساله است. باشگاه می ره،کتاب می خونه،دور همی های دوستانه می ره،فهمیده است،بچه هامو نگه می داره، عصا هم دستش نمی گیره.
عصر که سرکار بودم، "ر " رو دیدم.حال پدرش رو پرسیدم . گفت طفلک پیر شده. بعد گفت مامان و بابا هر دو پیر شدن. گوششون نمی شنوه.پرسیدم بابا هنوز کتاب می خونه؟ گفت نه چشماش درست نمی بینه.
مامان ر زنگ زد.نمی شنیدم چی می گفت. ر بهش گفت چشم مامان میام می گیرم. ماجرای غذای خونگی بود.مادر مهربان که هنوز سعی داشت فرزند خرس گنده اش رو تر و خشک کنه.
قلبم پر از درد شد.
نگران اون روزی ام که مامان برای آخرین بار بره باشگاه. برای آخرین بار دوستاشو ببینه. و آخرین کتابشو بخونه. یهو ناتوان بشه. من آب شدنش رو ببینم. مامان قوی و همیشه کارآمدم رو ناتوان ببینم. مثل تجربه ای که" ر" داره.
مادر مهربان
