ویرگول
ورودثبت نام
lady M
lady Mنویسنده و هنرمند
lady M
lady M
خواندن ۲ دقیقه·۱۷ روز پیش

دنیای دیروز و امروز

شماها یادتون نمیاد ولی سالها پیش بستری برای نوشتن داشتیم به نام وبلاگ فارسی.پرشین بلاگ، بلاگفا، ... ملت می نوشتن و دوست پیدا می کردن. بازی وبلاگی راه می نداختن. من اون دوره تو پرشین بلاگ و بعدتر تو چند تا پلتفرم دیگه بلاگ داشتم. بعد اصلا اسم بلاگری از اونجا دراومد. چون مردم روزانه هاشون رو با متن و نه عکس و ویدیو به اشتراک می ذاشتن.ماجراهای سفر، اخبار خاله زنکی همسایه ها و فامیل. بعد مثلا چند تا نویسنده وبلاگ با هم دوست می شدن قرار می ذاشتن. قراراشون به غیبت و دعوا و دسته کشی منجر می شد و می یومدن تو فضای بلاگستان آبروی همومی ریختن. به مرور این بساط جمع شد. فیس بوک اومد. تلگرام. وایبر. اینستا اومد. دیگه اشتراک گذاری محتوا یه جور دیگه شد. اظهار عقاید بر اساس اندیشه و با ابزار کلمات تعطیل شد.اصلا از همه مهم تر دیگه نمیشد ناشناس بمونی و بقیه فقط تو رو با کلماتت پیدا کنن. فقط کافیه یه اکانت تو یکی از فضاهای مجازی بسازی کل فک و فامیل خبر دار می شن. می ریزن سرت که بفهمن چطور زندگیت می گذره. آخر هفته ها کجا می ری می گردی. چی می خری و کدوم رستوران غذا می خوری. یک سری از دانشمندان هم در این نوع فضا ها محتواهای علمی و مهم به اشتراک می ذارن و سعی دارن عده ای دیگه رو روشن کنن.

یه بار یه پست گذاشتم که آی آدمها!وقتی عکس شام دیشبتون رو به اشتراک می ذارین یعنی دارین به بقیه اعلام می کنین الان تو روده هاتون چی دارین. بعد به یه عده کثیری این واقعیت بر خورد و مورد هجمه قرار گرفتم که مگه تو خودت نمی خوری چرا اینو می گی خوشت نمیاد نگاه نکن. مگه ما به تو کار داریم. که البته منم گذاشتم همه کامنت های توهین آمیزشون بمونه. زنده باد آزادی بیان!

من از دوران وبلاگ نویسی که مال حدود 18 سال پیشه، دو تا دوست با ارزش پیدا کردم که هنوزم هستن. یکی شون مجید که پژوهشگر و نویسنده اس. اون یکی هم شهاب که در حد و اندازه مجید نیست ولی مجموعا پسر خیلی خوبیه.

من ِ الان با اون لیدی ام وبلاگستان کلی فرق کردم. برای خودم درس خوندم. فوق لیسانس گرفتم. نقاشی یاد گرفتم و نقاش شدم و نمایشگاه گذاشتم. مطالعه کردم و تلاش کردم و نویسنده شدم. مادر دو تا فرزند شدم. منِ الان کلی بیماری و رنج و درد رو پشت سر گذاشتم. گاهی احساس می کنم تک و تنهام. دوستان راه دور نمی تونن برام همه چیز باشن. رنگ ها و کلمات نمی تونن جای خالی آدما رو پر کنن. بچه ها اصلا قرار نیست همدم من باشن. احساس می کنم دنیام از سالهایی که تو وبلاگ می نوشتم بسیار عمیق تر شده . و تنهاییم هم شدیدتر.

من، لیدی ام، موزیسین و نویسنده و نقاش اومدم ویرگول تا دوست پیدا کنم.

آزادی بیانفیس بوکوبلاگ نویسی
۰
۰
lady M
lady M
نویسنده و هنرمند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید