چقدر همه سالهای بزرگسالیم به تلاش و جنگ برای ارتقای کیفیت زندگیم گذشت. چقدر زحمت کشیدم. چقدر کتاب خوندم. با اینحال وضع خوبی ندارم.با سابقه بالای کار، درامد اندک، حتی بعد از این جنگ ها، شغلم هم ضربه خورده وآسیب دیده. می خوام یکی دو تا آرزوی واقع بینانه مو محقق کنم که همونم نمیشه.
الان دو هفته است که نمایشنامه ام دست شوراست. هنوز کارگردان برام پیدا نشده. آخه کار کردن چنین متنی کار هر کسی نیست. سبک گروتسک. پیچیده اس. کارگردانای افاده ای می گن وقت نداریم. بعضیا هم که متن رو نخوندن فقط از روی اسمش قضاوت می کنن. در جامعه ای که سرانه مطالعه پایین باشه،تظاهر به دانایی بیداد می کنه.
البته دوهفته زمان زیادی برای جستجوی کارگردان نیست، ولی منم کم طاقت شدم. همه ناکامی هامو با هم جمع می زنم وبه یه شکست گنده و بزرگ می رسم.دلم می خواد بشینم سر یه داستان دیگه، یا حتا یه متن نمایشی کمدی دیگه. راستی دوست دارین داستانمو تیکه تیکه اینجا بذارم؟