دوستم اسما، کیک درست می کنه. اصلا شغلش همینه. کیک خونگی می پزه. نون می پزه. برای جشن تولد ها، برای جشن های مدرسه ای،کیک می پزه .بلده فوندانت بکشه و تزیین کنه. اسما هم مثل من دو دختر داره.اسما پیج اینستا داره و بسیار به هنرش افتخارمیکنه. هر بار کیک می پزه عکسش رو می ذاره
"وای ببین چه بافتی داره"
یه همچین جمله ای هم زیرش میاره. چند روز پیش هم تو استوری هاش عکس یه کیک شکسته و تیکه تیکه رو گذاشته بود و نوشته بود "وای کیک مشتری رو خراب کردم" و در استوری بعد عکس شوهرش رو که با شادی و لبخند کیک شکسته رو می خورد و همینطور بچه هاش که اونا هم شاد بودن و کیک می خوردن.
باید همینطور باشه مگه نه؟
مادر بپزه و اعضای خانواده با لذت نوش جان کنن.
اما برای من اینطور نیست.
هر بار کیک درست کنم خشک می شه و میریزم دور. اصلا یادم نمیاد آخرین بار کی کیک درست کردم. ماکارونی هام هم مورد پسند قرار نمی گیرن. چون گوشتها به بدنه ماکارونی می چسبن. لوبیاهای خورشت هام مورد تایید نیستن.حتی یک فنجون قهوه فوری که توی آب جوش می ریزم، از نظر اهالی خونه خوب در نمیاد.
البته بچه ها رو می گم.پدرشون یه کم بهتره.
من موزیسین ، نقاش و نویسنده و مادر دو فرزندم. اسمم لیدی اِم. از شدت تنهایی اومدم ویرگول . بیا با هم دوست بشیم.