حالا یه چیزی بگم یه شانس بزرگی که آوردم اینه که برای ذهن موسیقی دان، موسیقی در لحظه معنا پیدا می کنه. اگر قرار بود از اینهمه موسیقی که به عمرم گوش دادم و اجرا کردم یکی دو تا خاطره می داشتم چه بر سرم می اومد؟
نویسندگی یه کار انفرادیه. باید تو خلوت خودت بشینی و کلمات رو سرت بریزن اما، اگه قرار باشه بگم همراه من در نوشتن کی بوده می گم هومن راد و آلبوم تنها در باران.
من با آلبوم تنها در باران پروپوزال نوشتم
بیانیه برای نمایشگاه نقاشیم نوشتم
داستان کوتاه و بلند نوشتم
نمایشنامه نوشتم
اصلا تنها در باران یعنی بیا بنویسیم.
من یه آرشیو خیلی کامل از موسیقی دوره های مختلف و کشور های مختلف دارم. اما موقع نوشتن فقط و فقط ترک های تنها در باران.
نه موتزارت.نه شوبرت. نه آهنگسازان روسی و غربی مدرن
موسیقی وقت نوشتن باید طوری باشه که راحت و روون هدایتت کنه.
خلاصه که یه روز باید برم پیش هومن راد دستبوسی
آهان یه چیز دیگه هم یادم اومد
یه دستفروش دور میدون نزدیک خونه هست به نام آقا کاظم. چند بار رد شدم دیدم کنار بساط واکس و ترازوش کاغذ هایی گذاشته و روش جملاتی از نویسندگان بزرگ گذاشته.همیشه یه بطری پلاستیکی آب و چند شاخه گل هم تو بساطش می دیدم. یه روز رفتم جلو و باهاش حرف زدم فهمیدم اهل مطالعه اس. نویسنده های امریکایی و اروپایی و روس رو می شناخت. براش یه کتاب از چخوف بردم. دو هفته بعد که بهم پس داد یه کتاب دیگه از چارلز دیکنز بهش دادم. گفت خودش هم تا حالا چند داستان نوشته. بهش گفتم دوست داری خاطراتت رو بگی تا من بنویسم و کتاب بشه؟ گفت آره خیلی زندگی پر فراز و نشیبی داشتم. پدر و مادرم از هم جدا شدن و منو گذاشتن پرورشگاه و ...
خلاصه که اگه هومن راد یاری کنه خاطرات اقا کاظم رو می نویسم.
