تنهایی

حالا تنهام. بچه ها رفتن مدرسه. فنجون قهوه ام کنارم. دیشب متن نمایشنامه ام رو نهایی کردم و فرستادم برای شورای نظارت. پیشی اومده ربروم تو آفتاب خوابیده. متنم تموم شده و احساس خلا و بلا تکلیفی دارم. یه حسی که می گه خب حالا که چی؟

خودتو کشتی و نشستی و نوشتی و نوشتی. بیا حالا رفت شورا. اصلاحیه های گنده می زنن رو متنت. میفرستن برات یه جوری که دیگه نشناسیش. اصلا ارزش داره؟ زیر تیغ سانسور حرف زدن ارزش داره؟

عصر کلاس دارم. روزایی ر و که از خونه بیرون می رم دوست دارم. "ر" رو می بینم. دلم می خواد یه بار نیلو رو هم ببینم. بهش محل نذارم. پشتمو کنم. بی محلی و بی ادبی کنم. نیلو هم همینکارو باهام کرد. اما نمی بینمش. نیلو رو می گم

حالا تنهام. همش دلم می خواس بچه ها زودتر برن و تنها بشم. حالا باید چی کار کنم؟ دیشب می خواستم برم سراغ تابلو و رنگ. پس چرا نرفتم؟ چرا همینطور نشستم؟باید تابلوهامو تموم کنم.

دلم تنگ شده.

پاهام درد داره