بسمِ الرَّبِ الَارحام
"پنجره‌ای رو به تنهائی"
دنیایِ تنهائیهایم؛ زنده به دنیائی‌ست، که از دارِ دنیا؛ زنده به چهاردیواری‌ایست، گِرداگِرد!
جداره‌هائی استوار، که جوان‌مردانه؛ حاجبِ یگانگی‌هایم، از دنیائی ناشناخته شده‌اند.
سپری در برابرِ تهاجمِ اَغیار!
جان‌پناهی برای دفعِ سمومِ انظار!
مامنی امن، مقابل سِیلِ گفتار!
***
او یارِ مهربانِ من‌ست.
یار ندیدن‌ها و دیده نشدن‌هایم!
یارِ نگفتن‌ها و نشنیدن‌هایم!
یارِ رفت و آمد نشدن‌هایم!
***
اوست که به صد چشمِ تنهائی‌اش، تنهائیِ مرا می‌بیند و من هم تنها او را می‌بینم.
اوست که به هزار پژواکِ تنهائیم، هم‌زبانِ من است؛ وقتی که سخنش می‌گویم.
و به هر سَمت که گام برمی‌دارم؛ تنها اوست که با من گام برمی‌دارد.
اوست، کسِ بی‌کسی‌هایم!
***
تاپ‌تاپِ پای‌کوبیِ قلبم، دَمادَم از سرِ مِهرِ کمندِ اوست؛
شاپ‌شاپِ خون‌بستِ نبضِ خوش‌ضربم، لبالب شاکِرِ دیوار و بندِ اوست؛
هلهله‌های خَموش و مستیِ بی‌باده‌ی نابم، که آن هم حاصرِ حلوای قند اوست؛
چنین حصری و بندی و کمندی‌ست، زان شیرین‌دنجِ مهربانِ من؛ که پای دل به حبس او، تا در اَبد بستم.
***
اما...
اما امان از روز تنهائی!
یعنی می‌شود تنهائیِ عزیزم، روزی مرا تنها بگذارد و تنها برود؟
در آن روزِ تنهائی؛ بدونِ تنهائیم چه کنم؟
آیا کسی هست که در آن سیلِ تنها؛ تنهائیم را به من باز سِتَد؟
یا بدونِ تنهائیهایم؛ بین آن تنها، تنهاترین می‌مانم!
تنها، در برابرِ تهاجم اغیار و سموم انظار و سیلِ گفتار!
آه تنهائیِ خوبم؛ تنهایم نگذاری که بی حبسِ تو؛ تنهاترینم.
***
و به سرم آمد، آنچه از او می‌ترسیدم.
آری؛ چندی‌ست، که حالِ چهاردیواریِ تنهائیم خوب نیست!
چهاردیواریِ مهربانم، به زهرِ خجرِ پنجره‌ای ناخوانده، زخم برداشته.
زخمی به پهنای سینه‌ی یکی از همان دیوارهای وفادار!
خنجرِ زهردارِ پنجره‌ای چشم‌چران؛ که تمام هستی‌ام را به حراجِ رسوائی گذارده.
آنی‌ست به تاراج رَود، هر آنچه که در این تنهائی‌ها اندوخته بودم.
***
آه پنجره؛ چگونه این‌چنین جفا توانی کرد، بر هستیِ تنهائیم؟
چگونه این‌چنین بی‌رحمانه فرو توانی کرد، خنجری بر سینه‌ی محرم اسرارم؟
او که این‌چنین می‌آزاری‌اش؛ تنها پناه من‌ست.
***
اما چه کنم که دیگر، دیوارِ تنهائی‌ام، زخم برداشته.
حالش بد است.
آن‌قدر بد که دیگر، او درکی از من ندارد، و من هم حسی از او نمی‌گیرم.
جدالِ جدائی؛ مرا به حالِ خود، و او را نیز به حالِ خود فرو برده!
آری؛ حالِ من هم، مثل حالِ تنهائیم بد است.
گوئی آن‌که به سینه‌ی دیوارِ تنهائیم خنجر زده؛ آن‌چنان فرو برده، که خون‌آلودخنجرش؛ از پشتِ من سر برآورده!
***
و دیگر تنها شدم! تنهائیم مرا با پنجره‌ای ناشناخته تنها گذارد و رفت!
برق چشمانِ پنجره؛ آن‌چنان کمندی از نور بر گردنم افکنده، که جبرش جز بیرون کشیدنم از تاریکیِ تنهائیم نبود.
***
بندی که بدان، دل به بندِ انفرادی‌ام بسته بودم؛ حال از هم گسسته و تنم آلامِ خجری بود، که گوئی از پشتم؛ زجرآلود سر بر می‌آورد.
آن‌چنان زجرآلود که توان از سرپنجه‌هایم، برای به چنگ و دندان ماندن در حبسِ شیرینم را از من ربوده بود!
***
می‌گریستم.
حالا من مانده بودم و نگاه‌های وهم‌آلودِ آن‌سوی آن روزنِ بی‌رحم؛ که به نوائی غریب؛ اما قریب؛ مرا می‌خواند:
- بیا؛ بیا کوچولو. به دنیای ما خوش اومدی...!
***
و اکنون جسته، و در دنیائی بودم که از آن گریزان بودم.
تنها، در بینِ تنها!
تنهائی بِسانِ تنِ نحیفِ خودم، اما بلند قامت و دیو پیکر!
که همه به گریه‌ام می‌خندیدند؛ اما به لطافت!
به لطافت نوازش‌های مرموزشان!
به لطافت پیچشم در لفافه‌ی گل‌دوزشان!
و به لطافتِ لباس‌های سپیدِ چون روزشان!
***
دیگر تنم هم، فارغ از هر دردی، آسوده بود و در پشتم؛ به‌جای آن دردِ تنهائی؛ دو سبک‌بالی برای پرواز حس می‌کردم.
پرواز در آغوش گرم و بی‌کرانِ آسمانی مقدس؛ به نامِ "مادر".
(فدای آن کس که عذابِ پروردن ما را در بطنِ تنهائیش، تنها بدوش کشید.)
