ویرگول
ورودثبت نام
Noor
Noor
Noor
Noor
خواندن ۶ دقیقه·۲ ماه پیش

ترانه تقدیر بخش چهارم

بلند فریاد میزنه:داری چیکار میکنی ها؟ زده به سرت؟

اشک توی چشم هام حلقه زد...نمیتونستم تمرکز کنم

ادامه داد: چرا وسط خیابون وایساده بودی...

کم کم صداش محو، و صورتش تار میشه. حس سنگینی عجیبی دارم و بی کنترل چشمام بسته میشه،کل بدنم بی حس میشه و روی دست مین هو می‌افتم.

بی هوش نشدم اما کاملا کنترل بدنم رو از دست دادم! همه جا ساکته،حتی صدای ویز ویز چراغ های پیاده رو رو نمیشنوم!

سعی میکنم حرفی بزنم و میگم: آ....آروم...باش...من...من فقط....

نمیتونم جمله ام رو تموم کنم و از هوش میرم.

با نور تیز و کور کننده ی خورشید صبح بیدار میشم.

واقعا کنجکاوم که اونوقت مین هو چیکار کرده، شاید من رو بلند کرده و تا اینجا آورده یا شایدم...

مین هو وارد اتاق میشه و رشته ی افکارم رو پاره میکنه.

با چشم های آروم،غمگین و در عین حال سرد نگاهم میکنه،

گوشه ی لبش رو بالا میده و لبخندی میزنه: (?너....괜찮아)

《تو...حالت خوبه؟》صدای گرم و آرومش قلبم رو نوازش میکنه، انگار وقتی کنارشم آرامش دارم

فهمیدم که تاحالا هیچ وقت باهام به کره ای حرف نزده بود! هیجان زده شدم پس من هم به کره ای جواب میدم:

(네가요? 음... 왜요? 아무 일도 일어나지 않았습니다!)

《من؟ اومم...چرا؟ هیچ اتفاقی که نیافتاده》

واقعا نمیدونم، چرا اینو پرسيد ها؟ یه نگاهی به خودم ميندازم... این دیگه چیه؟ لباس بیمارستان؟! دست چپم رو میبینم که چندتا سرم بهش وصل شده و نگاهم رو به مین هو برمیگردونم.. دستش رو گچ گرفته و روی صورتش چند تا خراش وجود داره! اماچرا؟ یهویی چه اتفاقی افتاده؟!

سعی میکنم آخرین چیزی که دیدم رو به یاد بیارم اما تنها چیزی که یادم میاد اینه که توی خیابون داشتم می دویدم و بعد.... آها درسته!حالا که از قضیه خبر دارم حس خیلی افتضاحی دارم. یه چیزی مثل تعجب، قدردانی،ترس و عذاب وجدان، پس سریع به سمت مین هو برمیگردم و سرم رو به پایین خم میکنم تا به نشانه ی احترام بهش تعظیم کنم:

(미안해요!)

《ببخشید!》چشم هام رو محکم به هم فشار میدم و منتظر جوابشم.

جلو اومد و جواب داد:(머가)

《برای چی》

(너 실수없이)

《تو که اشتباهی نکردی》

همچنان سرم رو پایین نگه داشتم و نمیدونم چی باید بگم که دستش رو روی شونه ی راستم میذاره و باعث گرم شدنش میشه و با دست دیگرش چونه ام رو میگیره و صورتم رو بالا میاره.

باهم چشم تو چشم میشیم. قلبم تندتر می‌تپد،و انقدر صدای تپشش زیاده که میترسم صداش رو بشنوه.

دست هام شروع می‌کنند به سرد شدن و لرزیدن.

نمیتونم از زل زدن به چشم هاش دست بردارم، چشم های عسلی رنگ براقش و مژه های بلندش تمام وجودم رو به سمت خودش میکشه.

خم میشه و صورتش رو بهم نزدیک تر میکنه.

حالا کاملا میتونم بوی عطرش رو حس کنم،بوی گرم چوب با رایحه ی ملایمی از گیاه.

آروم زمزمه میکنه:

(도대체 왜,왜 난 기억안나)

《واقعا چرا،چرا منو یادت نمیاد》

راستش تنها چیزی که خوب می‌شنوم صدای قلبمه و درست متوجه نشدم که چی گفت، ازش می پرسم:

(머라고? 안투러서요!)

《چی گفتی؟ نشنیدم!》

چشماش رو میبنده،دستش رو از زیر چونه ام برمیداره و لب هاش رو به گوش چپم نزدیک میکنه:

(집에 가자)

《بیا بریم خونه》

از بخار صداش گوشم گرم و یکمی مورمور میشه. بعد لبخند بزرگی میزنه و هنگامی که از اتاق خارج میشه بلند میگه:

《آماده شو و بیا بیرون》

هنوز بدنم شُک و منقبضه،دستم رو روی قبلم میذارم و نفس عمیقی میکشم. به پهلو روی تخت میچرخم و نا خودآگاه میخندم. فکر کنم دوپامین بدنم بالا رفته(:

صبر کن،چی؟ چرا دارم میخندم؟ نه..سون آه نه!! تو نباید تحت تاثیر قرار بگیری، آره، آروم باش دختر.

نگاهی به دور و ورم میکنم تا لباسام رو پیدا کنم اما هیچی اینجا نیست، توی کمد و کابینت هارو میبینم ولی هیچ اثری از لباسام نیست! همین که درحال گشتنم پرستار وارد اتاق میشه و یه کیسه به سمتم میگیره:

《خانم سون آه؟ این وسایل رو مردی که بیرون بود به من داد تا به شما بدم و بگم عجله نکنید و با آرامش آماده بشید》

کیسه رو از دستش میگیرم و داخلش رو نگاه میکنم.

یه شلوار پارچه ای قهوه ای و یک تاپ کرم رنگ آستین پف با یک جفت کتونی سفید و بنفش خیلی خوشگل.

اینارو ازکجا آورده؟

روی گوشیم پیام میاد که نوشته《پایین منتظرتم》

مین هوئه ولی شماره ام رو از کجا آورده؟ولش کن الان این مهم نیست،باید زود آماده بشم.

موهام رو بالا دم اسبی می‌بندم و چتری هامو مرتب میکنم،لباس هامو می پوشم و از اتاق بیرون میرم

بیمارستان خیلی بزرگیه! فکر کنم حدود ۱۴ طبقه باشه!

سوار آسانسور می‌شم تا به طبقه ی همکف برسم،اما وقتی از آسانسور پیاده می‌شم متوجه طبقات بیشتری میشم! اینجا هیچ در ورودی ای نیست پس قطعا نمیتونه همکف باشه. به سمت پله های اضتراری میرم و حدود دو طبقه پایین میرم اما انگار تمومی نداره! کاملا گیج شدم و انگار بیمارستان داره دور سرم میچرخه، سرم گیج میره، تعادلم رو از دست میدم و به سمت عقب تلو تلو میخورم که ناگهان به چیزی برخورد میکنم و کمرم از شدت گرما به سوزش می افته.

برمیگردم و مردی با ریش های کم پشت مشکی،قد حدود ۱۷۰ و ژاکت یشمی رنگی رو میبینم که قهوه ی توی دستش روی زمین و لباس من ریخته

میخواستم جلو برم و عذرخواهی کنم که بلند فریاد میزنه:《کوری؟اره؟چرا داری عقب عقب راه میری روانی》

متعجب شدم و نمی تونم چیزی بگم. همین که نگاهم میکنه لحنش مهربون تر میشه و ادامه میده:

《واای نگاش کن چه دختر ضعیف و نازیه! آخه دختر کوچولو تو اینجا تنهایی چیکار میکنی ها؟آخیی نگاه کن چه بلایی سر خودت اوردیا، حتما کمرت سوخته مگه نه؟》

جلو میاد و دستش رو نزدیک کمرم میکنه

《 بزار پاکش کنم،رنگ قهوه به این راحتی پاک نمیشه!》

از ترسم چند قدم به عقب میرم،دست و پاهام می‌لرزند و نمیتونم لب هامو تکون بدم.

ناگهان با حرکتی سریع و تهاجمی به سمتم قدم بر می‌دارد و دستش رو به سمتم می‌آره که ناگهان بی حرکت میشه.

مردی از پشت سرم دستش رو محکم میگیره و می پیچونه.

اون مرد عوضی از درد فریاد میکشه و به عقب میره اما همچنان نمیتونه فرار کنه.

به پشت سرم نگاه می‌کنم و با کمال تعجب مین هو رو میبیم!

مین هو رو به مرد ب ژاکت یشمی رنگ می ایستد و میگوید:《داری چه غلتی میکنی ها؟ آدم های عوضی ای مثل تو رو نباید تنها بین مردم ول کرد》

بعد هم دستش رو با تمام زورش سمت خودش میکشه و آروش زمزمه میکنه:《دفعه ی بعدی که خواستی به یه دختر نزدیک بشی اول چک کن ببین تنهائه یا نه... میدونی که همه مثل من راحت ولت نمیکنن! شاید حتی راهی زندان شدی》

از روزی که همدیگه رو ملاقات کردیم هیچ وقت تاحالا انقدر عصبانی ندیده بودمش،درواقع هیچ وقت احساسات زیادی نشون نمی‌داد و آروم بود.

به سمت من میچرخه، مچ دستم رو میگیره و من رو بیرون میبره. هوای بیرون سرده ولی حس خوبی داره.

باد ملایمی موهام رو از روی صورتم کنار میزنه و پوستم رو نوازش میکنه. به سمت نیمکت کنار در ورودی میرم و میشینم،مین هو از دستگاه نوشیدنی ساز دوتا نسکافه ی گرم میگیره و کنار من میشینه.

دست هایم رو همینطور که توی هم قفل کردم و روی پاهام گذاشتم رو میگیره و یکی از نسکافه هارو بهم میده.

گرمای لیوان کاغذی به پوست دست هام نفوذ میکنه و حس آرامش میده.

ناخودآگاه برمیگردم و با عصبانیت نگاهش میکنم و با پرخاشگری میگم:《چرا اون کارو کردی؟ چرا هی خودتو میندازی وسط و توی کارهام دخالت میکنی؟ خودت هم میدونی هر لحظه ممکن بود بزنه دابودت کنه》

میخواستم همچنان ازش عصبانی باشم و بهش قر بزنم ولی این حس زیاد طول نکشید و صورت مهربانش عصبانیتم رو کامل از بین برد.

عذاب وجداننجات دهندهخاطرات
۱
۰
Noor
Noor
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید