ویرگول
ورودثبت نام
Noor
Noor
Noor
Noor
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

ترانه تقدیر بخش پنجم

جوری که با لطافت نگاهم می‌کرد قلبم رو میلرزوند.
خندید،بلند شد و به سمت ماشینش رفت.
صادقانه ناراحت شدم که چیزی نگفت ولی اگه چیزی میگفت  احتمالا وضعیت عجیبی میشد.‌
سوار ماشین می‌شم و هنوز منتظرم که حداقل یه کلمه بگه ولی تمام راه رو هر دو سکوت کرده بودیم و الان هم که به خونه رسیدم.
قبل از اینکه از ماشین پیاده بشم یک بار دیگه نگاهش میکنم تا بلک حرفی بزنه اما با چهره ای پر از تعجب میپرسه:( پیاده نمیشی؟)
چی؟منظورش چیه، یعنی واقعا نمیخواد حرفی بزنه؟ اصلا نباید نگرانش میشدم. کاشکی همون جا کلی کتک می‌خورد و به خودش میومد.
پشت چشمم رو نازک کردم، سرم رو برگردوندم و سعی کردم در ماشین رو باز کنم و پیاده میشم.
سرم رو خم میکنم و میگم: (ممنونم که دیشب نجاتم دادی و امروز بهم کمک کردی. و راستی برای لباس ها هم ممنونم.)
برمیگردم و به سمت در ورودی میرم که میپرسه: (اونوقت... چند لحظه پیش رو میگم...)
یعنی بلاخره میخواد یه چیزی بگه؟ با خنده ی بزرگی به سمتش میچرخم و منتظر ادامه ی حرفشم.
(بطری اون نسکافه ای که باهم خوردیم... انداختیش توی ماشینم.. خب ..میشه برش داری؟ راستش روی ماشینم یکم حساسم)
چیشد؟ این حرفش..اون حرفی نبود که میخواستم بشنوم. واقعا دلم میخواد بهش فحش بدم و سرش داد بزنم ولی اینکارو نکردم/: خیلی ملایم و زیبا مثل یک خانم با شخصیت
گفتم:( وایی راس میگیی، خب منطقیه که روی ماشینت حساس باشی راستش منم روی لوازم آرایشی و لباسام حساسم. الان برش میدارم)
در ماشین رو باز میکنم و زیر صندلی رو نگاه میکنم تا بطری رو پیدا کنم ولی یه چیز دیگه هم پیدا میکنم! دستبندم؟ اره دستبند منه ولی چجوری اینجا افتاده؟ شاید فکر کنید خیلی تعجب کردم ولی خب منطقیه اگه از توی کیفم افتاده باشه پس بی تفاوت بطری و دستبند رو بر می‌دارم و خداحافظی میکنم،میرم توی خونه و در رو محکم پشت سرم می‌بندم.
تمام روز رو خلوت بودم و وقتم رو هدر دادم، فیلم دیدم،کتاب خوندم، و ..بیکاری کشیدم(:
از اونجاییکه تغریبا همیشه گشنمه نزدیکای شب رفتم بیرون تا از مغازه چندتا چیز برای خوردن بخرم که تازه متوجه شدم  چه مغازه ی بزرگی نزدیک خونه ام بوده و نمیدونستم! از وقتی اومدم پاریس چهار روز میگذره و انقدر اتفاق افتاده که متوجه هیچی نشده بودم و این حس بدی بهم می‌ده وه محله ی جدیدت رو نشناسی ولی خب نباید به این حس اهمیت زیادی بدم مگه نه؟ بیا راجب به غذا فکر کنیم.
راستش واقعا دلم برای دوکبوکی،کورن داگ و اونیگیری های کره تنگ شده ولی خب میدونم که دیگه نمیتونم این چیزارو بخورم. پس به سمت قفسه ی خوراکی ها میرم تا چیزی برای شام پیدا کنم که یادم می افته که خوشبختانه چندتا رامیون فوری توی چمدونم گذشتم!!
پس فقط کافیه یکم پنیر پیتزا، سس تند و آبجو بخرم تا یک شام فوق‌العاده داشته باشمم. هرچند رامیون بدون سوجو حس عجیبی داره ولی خب بهتر از هیچیه!
چند تا بستنی و مخلفات هم میخرم تا به عنوان خوراکی نصف شبی نگه دارم...
بعد از شام روی تختم دراز میکشم و به سقف نگاه می‌کنم.نور های آبی و سفیدی مثل کهکشان از چراغ خواب روی سقف بازتاب شده... و بدون اینکه بفهمم خوابم میبره.

شامخوراکیدستبندبیکاری
۱
۰
Noor
Noor
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید