همینطور که داشتم به ظبط فکر میکردم آماده شدم تا برای ورزش صبحگاهی برم بیرون.
از راهروی تاریک خونه رد شدم و در ورودی رو باز کردم.
نور شدیدی همراه با گرمایی که صورتم رو نوازش میکرد به سمت چشم هام هجوم آورد و این باعث شد که چشم هام رو ببندم و دستم رو جلوی نور آفتاب بگیرم.
الان ساعت پنج صبحه ولی آفتاب طوری نشون میده که انگار ساعت دوازده ظهره!
در رو میبندم و میام بیرون،شنیده بودم چند خیابون پایین تر جای خوبی برای ورزش کردن و دویدن هست پس راه افتادم تا یک ورزش سرحال کننده داشته باشم.
توی راه مردم و مغازه هارو نگاه میکردم تا با پاریس بیشتر آشنا بشم و به این نتیجه رسیدم که اونقدر که فکرش رو میکردم هم شهر رویایی ای نیست و همش توهمیه که در مغز مردم ایجاد شده و همین باعث میشه که همه بخوان برای زندگی یا مسافرت بیان اینجا ولی جاهای خیلی بهتری هم وجود داره مگه نه؟ البته این فقط نظر شخصی منه و ممکنه کسانی باشند که فقط عاشق پاریس باشند و همیشه برای سفر بیاند اینجا.
بلاخره رسیدم! چندتا وسایل ورزشی، کافه و کلی آدم اینجا هست که انگار دارن حسابی خوش میگذرونن. پس منم روز فوقالعاده ام رو شروع میکنم. به نظرم این خیلی جالبه که توی خیابون مردم بتونن ورزش کنن و به سلامتشون اهمیت بدن.
سمت وسایل ورزشی میدوم و خودم رو توی آینه کنار تردمیل نگاه میکنم. شلوارک کرم و ژاکت سبز پسته ایم خوب بنظر می رسه، مو هام رو بالا میبندم و شروع میکنم به تمرینات کششی.
دستم رو بالای سرم گرفتم تا یکم بدنم رو بکشم و ژاکتم تا بالای نافم اومده بود، که مین هو رو دقیقاً روبه رو ام دیدم که داشت با تلفن حرف میزد.
سریع دستم رو پایین آوردم و لباسم رو مرتب کردم؛ میخوام برم و بهش سلام کنم ولی هیچ آرایشی ندارم!! پس چطور میخوام با این قیافه ی سرما خورده ی بی روح برم سمتش؟ سعی میکنم خودم رو قایم کنم و از اونجا برم که یک زنی جلوم رو میگیره و میگه:(اگه میخوای از اینجا بری باید حداقل نیم ساعت دیگه ورزش بکنی! تو باید به بدنت کمک کنی تا عملکرد بهتری داشته باشه و بدن سالم تری بشه و برای این کار باید ورزش کنی)
چی؟ منظورش چیه! اصلا هیچ میدونی من توی چه وضعیتی ام؟
از اونجایی که نمیتونم هیچ جوره برم بیرون سعی میکنم توی کیفم یه چیزایی پیدا کنم تا یکم خوشگل ترم کنه، و بلاخره یه تینت لب پیدا میکنم و با کمر خم و چشم های نیمه باز به سمت آینه میرم.
در تینت رو باز کردم و میخوام روی لبام بزنم که یکی درحالی که پشت سرم ایستاده میگه:(داری چیکار میکنی؟)
لبام از حرکت می ایسته و پاهام شل میشن،سرم رو برمیگردونم و....
مین هو بود!!!
از شدت خجالت روی زمین می افتم و دست هام رو جلوی صورتم میگیرم تا قیافه ی خوابآلود و بی آرایشم رو نبینه.
_چیشده چرا روی زمین نشستی؟
+چی؟اها، نه چیزی نیست نگران نباش
_نگران؟نگران چی؟ من که نگران نشدم، فقط...
کمی مکث میکنه..
+فقط.. فقط چی؟
_خب میدونی...راستش...
به سمتم خم میشه و آروم میگه
_نشستی روی یه سوسک!
سریع از جام می پرم و درحالی صدای جیغم کل خیابون رو پر کرده به سمت مین هو میرم و میپرم توی بغلش با گریه میگم:(دورش کن!دورش کن! نه اصلا بکشش!من خیلی از سوسک ها میترسم... توروخدا کمکم کن! وای خداا حالا چیکار کنمم فقط میخواستم یکم آرایش کنم تا خوشگل بشممم ولی الان دیگه...دیگه با این گریه ها حتی از قبل هم زشت تر شدم...)
باورم نمیشه که یه سوسک هم میتونه انقدر پررو باشه! رفت سمت تینت لبم و داره شاخک هاشو میکنه داخل تینت!! گریه ام بیشتر میشه و میگم:( گم شو ای حیوون بی ریخت چندش، میدونی اون تینت رو چقدر گروه خریدم؟نسخه ی محدود بوددد... توروخدا ولم کننن...)
مین هو درحالی که نمیتونه جلوی خنده اش رو بگیره و همزمان نمیدونه که من چرا انقدر دارم قضیه رو یزرگ میکنم سعی میکنه تا من رو از توی بغلش بیرون بکشه و به سمت سوسکه میره..
یکی از شاخک هاشو میگیره و بلندش میکنه،به سمتم میچرخه،یه پوزخند خجالت آوری میزنه و میگه:(بیا،حالا میتونی هرچی که میخوای بهش فحش بدی و سرزنشش کنی.)
اشک هام رو پتک میکنم،چتری هامو میزنم کنار و با ام ام میگم:( چط...چطور..جرعت کردی..)
نفس عمیقی میکشم و سعی میکنم جدی باشم. داد میزنم:( چطور جرعت کردی به من نزدیک بشی و شاخک های کثیفت رو بزنی به تینتم؟)
دوباره گریه ام میگیره و زیر لب میگم:(مین هووو... توروخدا ازم دورش کن.من واقعا از سوسک ها میترسم)
یهو چهره اش جدی میشه و با ملایمت میگه:(نگران نباش، خودم حسابشو میرسم باشه؟)
آروم سرم رو به نشانه ی تایید تکون میدم
_تا من میام یکم خودتو آروم کن و آب بخور
بعد هم بطری آب رو میزاره توی دستام و میره.توی راه هم کلی به سوسک بد و بیراه میگه.
نگاهی به دور و برم میکنم و باچهره هایی پراز خنده،تعجب از اینکه چون کره ای حرف زدم هیچی از حرفام رو نفهمیدند و خشم اینکه سکوت و آرامششون رو بهم ریختم مواجه میشم.
ازشون عذر خواهی میکنم و میشینم روی صندلی کنارم.
فکر کنم امروز رو هیچ وقت یادم نره و همیشه به عنوان خجالت آور ترین روز زندگیم ازش یاد کنم.
بعد از چند لحظه سکوت در شرم، هنگامی که سرم رو پایین نگه داشته بودم بلند شدم و به سمت وسایل ورزشی رفتم و شروع کردم که ورزش کردن