ماهیچههای بازوهام از سرما گرفته بود و پیشونیم درد میکرد. دیشب یادم رفته بود پنجره رو ببندم و حالا سرما و مه کل اتاق رو گرفته بود.
چند لحظه همونطور زیر پتو موندم و به پنجرهی نیمهباز خیره شدم. مه پشت شیشه نشسته بود و لبهی پرده با باد تکون میخورد. سرم سنگین بود و انگار هر بار که پلک میزدم، درد پیشونیم بیشتر میشد.
بالاخره با بیمیلی از تخت بیرون اومدم و پنجره رو بستم. هوای سرد هنوز توی اتاق مونده بود. پتو رو دور خودم پیچیدم و رفتم سمت آشپزخونه تا آب گرم کنم. دستهام رو به هم مالیدم و زیر لب غر زدم:
«واقعاً چه فکری کردم که پنجره رو باز گذاشتم؟»
چای درست کردم و با همون پتو برگشتم روی تخت. گوشیام رو برداشتم تا ساعت رو ببینم. چندتا پیام از دانشگاه داشتم؛ یادآوریِ برنامهی پایانترم و زمان تحویل چندتا از کارهای باقیمونده.
با دیدن تاریخ، یکهو از جام بلند شدم.
چند هفتهی دیگه بیشتر تا تمومشدن دانشگاه نمونده بود!
مدتها بود فقط به روزی فکر میکردم که از اینجا برم؛ به اینکه همهچیز رو پشت سر بذارم و مجبور نباشم با خاطراتی روبهرو بشم که حتی درست یادم نمیاومدن. ولی حالا باید تصمیم میگرفتم بعدش چهکار کنم. نمیشد تا ابد از سؤالهایی که توی سرم میچرخیدن فرار کنم.
میخواستم بعد از تمومکردن درسم، توی بیمارستان کار کنم. همیشه فکر میکردم مغز آدم عجیبترین بخش وجودشه؛ جایی که خاطرهها، صداها و احساسها رو نگه میداره، حتی وقتی خود آدم فکر میکنه همهچیز رو فراموش کرده. شاید برای همین دلم میخواست روزی متخصص مغز و اعصاب بشم.
گوشی رو کنار گذاشتم و لیوان چای رو بین دستهام گرفتم. گرماش به انگشتهام برگشت، اما سردردم هنوز سر جاش بود.
نگاهم به چمدونی افتاد که گوشهی اتاق باز مونده بود. دیروز آنقدر خسته و آشفته بودم که وسایلم رو درست مرتب نکرده بودم. بلند شدم تا لباسها رو جمع کنم. ته یکی از جیبهای کناری، چیزی سخت به انگشتهام خورد.
یک ضبط کوچیک و قدیمی بود.
چند ثانیه بهش خیره موندم. بدنهاش خطوخش داشت و دکمههاش از بس استفاده شده بودن، کمی فرورفته به نظر میرسیدن. نمیدونستم چرا هنوز نگهش داشته بودم. فقط یادم میاومد که مال پدرم بود.
روی مبل گذاشتمش و بعد از تا کردن لباس ها و مرتب کردن وسایلم برگشتم و
ضبط رو روشن کردم.
اول صدای خشخش اومد. بعد چند ثانیه سکوت، و بعد ملودی کوتاهی که انگار از فاصلهی خیلی دور میاومد. فقط چند نت بود؛ ناتمام و کمکیفیت. بااینحال، همون چند نت کافی بود تا دستم از حرکت بایسته.
نمیدونستم اسم آهنگ چیه. فقط میدونستم پدرم گاهی برام مینواختش. هر بار که سعی میکردم ادامهی ملودی رو به یاد بیارم، ذهنم خالی میشد؛ انگار چیزی پشت یک در بسته پنهان شده بود.
ضبط رو چند بار عقب بردم و دوباره گوش دادم.
همون چند نت تکرار شد.
قلبم بیدلیل تندتر زد.
ضبط رو خاموش کردم و روی تخت گذاشتم. نمیخواستم دنبال معنیاش بگردم، اما نمیتونستم هم نادیدهاش بگیرم. اگر آهنگ کاملش رو پیدا میکردم، شاید میفهمیدم چرا شنیدنش اینقدر آشنا بود. شاید هم فقط یک آهنگ قدیمی بود و من داشتم بیش از حد بهش فکر میکردم.
گوشیام رو برداشتم و اسم چند آهنگ قدیمی کرهای رو جستوجو کردم. چیزی پیدا نکردم. ملودی کوتاه بود و کیفیت ضبط هم آنقدر بد که نمیشد درست تشخیصش داد. چند بار صدای ضبط رو بالا و پایین کردم، اما به نتیجهای نرسیدم.