هوای پاریس سرد بود. بادِ ملایمی میوزید و بویِ خیابانهای خیس را میآورد. در حالی که به سمتِ هتل قدم میزدم، احساسِ سنگینیِ عجیبی در سینهام داشتم. انگار آن نامی که آقای گوانشیک برده بود، مثلِ یک سایهی محو در پسِ ذهنم حرکت میکرد، اما نمیتوانستم آن را بگیرم.
وقتی به اتاق رسیدم، چمدان را رها کردم و روی تخت افتادم. سکوتِ اتاق، با تیکتاکِ مداوم و یکنواختِ ساعت، توی سرم میکوبید. ناگهان، صدای برخوردِ شدیدِ باران به شیشهها، سکوت را درید. انگار آسمان روی شهر آوار شده بود.
درست همان لحظه، گویی اکسیژنِ اتاق تمام شد. هرچقدر دهان باز میکردم، هوایی وارد ریههایم نمیشد؛ انگار دیواری نامرئی راهِ نفسم را بسته بود. وحشت، مثل یک موجودِ زنده از گلویم بالا آمد. بیاختیار از جا پریدم و به سمت درِ خروجی دویدم.
بیرون، بارانِ پاریس بیرحم بود. خیابانها مثل آینههای سیاه زیر نورِ چراغها میدرخشیدند. بیهدف در پیادهرو میدویدم تا شاید بادِ سرد، قفسهی سینهام را باز کند، اما در یک لحظه، به حاشیهی خیابان رسیدم و پایم به آسفالت خیسِ جاده کشیده شد.
نورِ زردِ چراغهای یک ماشین که با سرعتی سرسامآور به سمتم میآمد، ناگهان تمام فضای دیدم را پر کرد. بوقِ ممتدِ ماشین، مثل جیغی در مغزم پیچید. بهوضوح میدیدم که مرگ با آن نورهای خیرهکننده به سمتم میتازد. مغزم فریاد میزد «فرار کن! بدو!»، اما فرمانِ مغزم به پاهایم نمیرسید. بدنم مثل سنگی در زمین ریشه دوانده بود و قفل شده بودم. انگار ارادهام از اختیارم خارج شده بود و فقط میتوانستم به تماشایِ نزدیکشدنِ آن هیولایِ آهنی بنشینم.
درست وقتی که فکر کردم همهچیز تمام است، چیزی مثل طوفان به سمتم هجوم آورد. دستی قدرتمند، با خشونتی توأم با محافظت، یقه و مچم را گرفت و با چنان شدتی مرا به عقب پرتاب کرد که در آغوشِ کسی فرو رفتم. صدای ترمزِ ماشین، لاستیکهایی که روی آسفالت جیغ میکشیدند و بعد، سکوتی که به سرعت بر فضا حاکم شد.
سرم را بالا آوردم. مینهو بود. نفسنفس میزد. دستش که مرا گرفته بود، حالا از بازو تا مچ بهخاطرِ گیر کردن به آینهی بغل یا بدنهی ماشین، پاره شده بود. خونِ گرمش روی پوستم پاشیده بود و با بارانِ سرد قاطی میشد.
خیره به زخمِ عمیقش، تصویرِ محوی از سالها پیش در ذهنم جرقه زد: باران... خیابان... و همان دست که مرا از مرگ بیرون کشید. تمام بدنم میلرزید. لبهایم به لرزه افتاد: «تو... تو چطور...»
او دستِ زخمیاش را که میلرزید، پشتِ کمرش پنهان کرد. صورتش از دردِ خفیفی درهم رفته بود، اما لحنش همان سردیِ همیشگی را داشت: «الان لازم نیست چیزی را به زور یادت بیاید.»