بعد از ساعتها پرواز، بالاخره چرخهای هواپیما با ضربهای نرم بر زمین نشست. وقتی از هواپیما پیاده میشم، بوی متفاوت پاریس رو حس میکنم؛ ترکیبی از عطر بارانِ تازه، قهوهی تازه دم شده و تاریخ.
از فرودگاه که خارج میشم، نورِ ملایم و متفاوت این شهر رو به چشمام میپذیرم. پاریس با اون ساختمانهای کلاسیک و خیابانهای سنگفرش شده، انگار منتظر من بوده تا قصهی جدیدم رو اینجا شروع کنم. با کولهپشتی و چمدانم، قدم به دل خیابانها میگذارم؛ انگار هر گوشه از این شهر، خودش یک نت موسیقیِ ناتمام است که منتظره من با قلبم، اون رو کامل کنم.
اولین جايي که میخوام برم نمایشگاه موسیقی و هنره. تنها جایی که باعث میشه چهره ی پدرم یادم بیاد.نقاشی ها زیر نور چراغ ها روی دیوار ساکن اند و موسیقی آرامی داره پخش میشه. این چیه؟ نمیتونم چشمم رو از روش بردارم. ترکیب رنگ،خطوط،چیزی در این هست که نمیتونم توصیفش کنم...متوجه حظور پسری با لبخند ملایم در سمت چپ می شوم. از بازتاب چهره اش روی قاب نقاشی تماشایش میکنم،پالتوی بلند مشکی و بافت نازک یقه اسکی پوشیده. صدایی نازک و شبیه به دختر توی هواپیما صدایش میزند:(مین هو!) و پسر رو محکم بغل میکنه. اره خودشه همون دختر با موهای بلند مشکی و دامن صورتی، سعی میکنه گونه ی پسر رو ببوسه که پسر جلوشو میگیره و ازش فاصله میگیره.ناخودآگاه حس عجیبی بهم دست میده؛دست و پاهام شروع میکنند به لرزیدن و چشم هام شروع میکنند به اشک ریختن،سرم گیج میره.دستم رو میگیرم به نرده ی پله ها و خودم رو نگه میدارم تا نیُفتم، سردرگم شدم و نمیدونم چیکار کنم.سعی میکنم اشک هام رو از روی گونه هام پاک کنم و چشم هام رو میبندم.هیچ ایده ای ندارم که چرا اینطوری شدم ولی میدونم که قبلا هم این حس رو تجربه کردم،دقیقا زمانی که مادرم مرگ پدرم رو تقصیر من انداخت. اون زمان فقط هشت سالم بود و هنوز با مرگ پدرم کنار نیومده بودم که مادرم ترکم کرد.خنده داره نه؟یه شبه کل خانوادم رو از دست دادم اما حتی نمیدونستم چرا؟
چشم هام رو باز میکنم و خیلی آروم از پله ها پایین و به سمت در میرم...
بعد از اون آشفتگیِ توی نمایشگاه، خودم رو توی اتاق هتل حبس کردم. چمدانم رو روی تخت پهن کردم تا سعی کنم با مرتب کردنِ وسایلم، فکرای توی سرم رو آروم کنم. اما همونطور که داشتم لباسها رو از توی چمدان بیرون میکشیدم، یه پاکتِ قهوهای و کوچک از تهِ یک کتابِ قدیمی افتاد روی زمین.با کنجکاوی بازش کردم. یه عکسِ سیاه و سفید و کهنه بود. قلبم برای لحظهای ایستاد. توی عکس، دو تا مرد جوان کنار هم ایستاده بودند و میخندیدند. یکی از اونها لبخندی داشت که انگار از توی آینه، مستقیم به چشمهای من نگاه میکرد؛ اون مرد، پدرم بود. اما نفر دوم… شباهتِ عجیبی به همون پسری داشت که توی نمایشگاه دیدم.هنوز داشتم با اون عکس ور میرفتم که یهو یه بویِ تند و زننده توی اتاق پیچید. بویِ گاز!وحشت تمام وجودم رو گرفت. سریع از تخت پریدم و خواستم برم سمتِ در، اما هر قدم که برمیداشتم، انگار هوا سنگینتر میشد. ریههایم شروع به سوزش کردند و نفسم بالا نمیآمد. دنیا دور سرم چرخید. سعی کردم به سمت آشپزخانه برم تا شاید پنجرهای رو باز کنم، اما پاهام دیگه توانِ نگهداری از بدنم رو نداشتند. تاریکیِ سیاهی همه جا رو گرفت و از هوش رفتم.وقتی چشمهایم را باز کردم، سقفِ سفید و غریبهای را دیدم. در حالی که سعی میکردم تکیه دهم، دیدم که یک نفر کنار تخت ایستاده است. همون پسری بود که در نمایشگاه دیده بودم. با نگاهی ملیح و آرام، داشت یک لیوان آب و یک قرص به سمت من میآورد.قبل از اینکه بتوانم بپرسم کجام، مستقیم به چشمهایم خیره شد و با صدایی آرام اما پرسشگر، گفت:«تورو توی نمایشگاه دیدم، درسته؟ دیدم که چطور محوِ نقاشیِ من شدی… اون مردی که توی تصویر هست رو میشناسی؟»توی ذهنم، تصویرِ اون عکسِ کهنه و پدرم مثل برق و باد رد شد. میخواستم فریاد بزنم و بگم «اون مرد پدرمه!»، اما گلویم خشک شده بود. فقط سرم را تکان دادم و با صدایی لرزان گفتم:(نه… اینطور نیست. فقط… فقط به نظرم نقاشی قشنگی بود.)سرم را پایین انداختم و از خجالت، حتی جرئت نکردم به چشمهایش نگاه کنم. اما اون، انگار متوجهِ دروغِ من شده بود یا شاید هم فقط نمیخواست فشار بیشتری به من بیاره؛ هیچ سوالِ دیگری نپرسید. فقط با همون نگاهِ ملیح، قرص و آب را جلوی من گذاشت و منتظر ماند تا آنها را بخورم. سکوتِ بینمان سنگین بود.
در همین حال، صدای قدمهایی از راهرو شنیده شد و درِ اتاق باز شد. صاحبخانه با چهرهای نگران وارد شد. وقتی مرا دید، نفسِ عمیقی کشید و با مهربانی گفت:
«حالت خوبه عزیزم؟ میخواستم برات یکم غذا بیارم و بهت خوشآمد بگم، اما وقتی دیدم کف اتاق افتادی، خیلی نگران شدم.»
نگاهی به پسری که کنار تخت ایستاده بود انداخت و ادامه داد:
«خداروشکر که امشب پسرم هم خونه بود و تو رو آورد اینجا، وگرنه واقعاً نمیدونستم باید چیکار کنم. آهان، راستی… ایشون پسرم هستن، اسمش مینهوئه.»
من خشکم زده بود. شنیدنِ اسمِ او، مثلِ برخوردِ یک موجِ سرد به بدنم بود.
هنوز در حالی که سعی میکردم تعادلم را حفظ کنم، خانم سوهی (صاحبخانه) با مهربانی به سمت من آمد. او با نگاهی نگران اما پر از محبت، دستش را به آرامی روی شانه من گذاشت و گفت:
«عزیزم، تو هنوز خیلی ضعیفی. اصلاً فکر نکن که میتونی تنهایی برگردی هتل. لطفاً، خواهش میکنم امشب رو پیش ما بمون. ما یک شام گرم و خوشمزه درست کردیم، برات میآره.
من از شدت خجالت و چون هنوز احساس سرگیجه داشتم، میخواستم بگویم نه و برگردم، اما میدانستم که اگر این پیشنهادِ مهربانانه را رد کنم، باعث ناراحتی آنها میشوم. با کمی رودربایستی و برای اینکه مزاحم نشوم، لبخندی کمرنگ زدم و گفتم:«خیلی ممنونم از لطفتون، واقعاً نمیخوام باعث زحمت بشم… اما اگر اصرار دارید، شاید بتونم کمی بمونم»
همان لحظه، آقا گوان شیک (همسر خانم سوهی) از آشپزخانه بیرون آمد و با لحنی محترمانه و پدرانه گفت:
«اصلاً نگران چیزی نباش، فقط سعی کن کمی انرژی بگیری. پسرم هم که اینجا هست، خیالت از بابت امنیت و سلامتی کاملاً راحت باشه.»
مینهو که تا آن لحظه در سکوت ایستاده بود، تنها با یک تکانِ سر، حضورِ تأییدکنندهی خود را نشان داد. من با سنگینیِ نگاهِ ناخودآگاهِ او و گرمایِ غیرمنتظرهی این خانواده، راهی جز پذیرفتنِ این دعوت نداشتم
وقتی خانم سوهی بشقابها را روی میز چید، مرکز توجهِ میز، ظرفِ سفالیِ خورش سوندوبو-جیگه بود. سوپِ تند با تکههایی از توفو و موادِ دریایی، رنگِ قرمزِ هوس انگیزی داشت. در کنار آن، ظرفهای کوچکِ کیمچی، برنجِ سفیدِ، برگهای تازه و تردِ کاهو و چند مدل تنقلاتِ چیده شده بود.
من نگاهی به چیدمانِ ساده اما کاملِ میز انداختم. با وجودِ گرسنگی، کمی تردید داشتم. با کمی رودربایستی گفتم:
«خیلی ممنونم. واقعاً فکر نمیکردم توی پاریس بتونم غذای خونگیِ کرهای بخورم. راستش من زیاد آشپزی نمیکنم، چون معمولاً سرم با کار خیلی شلوغه.»
خانم سوهی با آرامش سرش را تکان داد و گفت:«درک میکنم. پاریس شهرِ پرمشغلهای است. امیدوارم این غذا کمی به سلامتیات کمک کند.»
آقا گوان شیک هم در حالی که مشغولِ خوردن بود، بدون اینکه زیاد از حد با من وارد گفتگو شود، اضافه کرد:
«درست است. سفر و کار، انرژی زیادی میگیرند. پس راحت باش و از غذا لذت ببر.»
مینهو هم در سکوت، فقط به من نگاه کرد و سپس سرش را پایین انداخت تا مشغولِ غذایش شود. فضایِ بین ما، با وجودِ گرمایِ غذا، همچنان با یک نوعِ رسمی بودن و فاصله همراه بود
در میانهی سکوتِ میز، آقا گوانشیک در حالی که قاشقش را در ظرفِ سوپ میچرخاند، ناگهان مکث کرد. نگاهش به ظرفِ سوندوبو-جیگائه دوخته شد. انگار چیزی در ذهن او جرقه زده بود.
او رو به خانم سوهی کرد و با صدایی که کمی سنگین شده بود، گفت:
«سوهی، یادت هست؟ سالها پیش، وقتی هنوز در کره بودیم… دوستِ قدیمیمان، “کیم”، همیشه برای این غذاها اصرار داشت. این دقیقاً همان طعم و رنگی است که او دوست داشت.»
خانم سوهی کمی فکر کرد، اما به نظر میرسید نامِ مرد را به درستی به خاطر نیاورده است. او فقط با تکان دادن سر پاسخ داد: «شاید، اما سالها از آن موقع میگذرد.»
من (سونآه) در حالی که قاشق را در دهانم نگه داشته بودم، خشکم زده بود. نامِ “کیم” برایم آشنا نبود، اما لحنِ آقا گوانشیک و آن نگاهِ مبهمِ او، لرزهای نامعلوم در تنم ایجاد کرد. احساس کردم دیوارِ بینِ من و این خانواده، ناگهان کمی نازکتر شده است
آقا گوانشیک ادامه داد: «او مردِ بسیار مهربانی بود، اما همیشه انگار چیزی در فکر داشت… چیزی که نمیتوانست با ما در میان بگذارد.»
او این جمله را گفت و دوباره سرش را پایین انداخت تا غذا بخورد. بحثِ دیگری پیش نیامد. شام با همان سکوتِ رسمی تمام شد. پس از خداحافظیهای کوتاه و محترمانه، از خانهی آنها خارج شدم.