سرشو گذاشته بود لای کتابا یه خمیازه بلند کشید و کف دست چپشو فشرد به نیمکت و نیمخیز شد، عجب استامینوفنیه این کتاب دوای بیخوابیه! پرده رو کنار زد، انگار چند سالی میشد که پشت پرده رو ندیده بود، زمین سفید سفید بود طوری که با خودت میگفتی این زمین از ازل سفید آفریده شده و ما سیاش کردیم و دوباره داره رو به سفیدی میره و شاید داره کم کم بدرقمون میکنه، ببین زمینم دادش به آسمونا رسیده وای از دست انسان!
دور و بر خونه رو برانداز کرد یه ردپا هم دیده نمیشد نه گنجشکی نه کلاغی نه گربهای، دیگه آدم بمونه! با خودش فکر کرد مگه چند ساله خوابیده؟! یعنی اینقد سریع اتفاق افتاد؟ نکنه نسل آدم منقرض شده؟ نکنه همه رفتن؟؟ حتی گربهها،کلاغا و گنجشکا؟؟ چی به سر زمین اومده؟ ساعت هم خواب مونده بود دقیقا رو ساعت 5و30 دقیقه ، تقویمو نگاه کرد اصلا یادش نمیومد امروز چندشنبست؟! حس خیلی بدی داشت مثل لحظهای که سطل آب سرد میریزن رو سرت و چند لحظه گیج و منگ فقط تند تند پلک میزنی و تنت به لرزه میفتی و تازه بعدش نگاه میکنی ببینی اصلا آب یخ از کجا ریخته رو سرت اصلا کی ریخته رو سرت! یه حس بدی داشت انگار تو یه فضای تهی پرت شده، خالی از زمان از انسان از خیلی چیزا که سابقا بهش اهمیت نمیداد ، اصلا کی فکر میکرد یه روزی زمان از دست بره؟ راستی زمان چیه؟! هیچوقت بهش فکر نکرده بود به اینکه یه روزی اگه ساعت و تاریخو فراموش کنه چقدر بهم میریزه؟ راستی الان که نه کسی هست و نه چیزی باقی مونده زمان باز هم اهمیتی داره؟ با خودش فکر کرد الان شاید یکشنبه باشه یا شایدم دوشنبه چه فرقی میکنه برای من؟! اگه من تنها آدم روی این کره برفی باشم دیگه زمان به چه دردم میخوره ، اصلا سال 3000 باشه یا 5000 زمانو میخوام چیکار ؟! یهو با صدای بلند زد زیر خنده خندش شبیه جیغ شد و جیغش افتاد به هق هق کردن و باز هم خندید. حتی نمیدونست باید چه حسی داشته باشه؟ همیشه عادت داشت سر ساعت 10 بخوابه قبل خواب ساعتو رو 5 و30 دقیقه کوک میکرد که خواب نمونه صبح با صدای آژیر مانند ساعت از خواب میپرید و شبیه جنزدهها میدوید سمت آشپزخونه و یه لقمه نون و پنیر قورت میداد و با دست دیگش آب جوش تو حلقش میریخت به همین زشتی که میگم! میدوید لباس فرم اتو کشیدشو از تو کشو میکشید بیرون و سریع آماده میشد که بره کارخونه ، حسابدار کارخونه بود 5 سالی میشد که تو اون دیوونه خونه حسابارو زیرو رو میکرد، تو کل مسیر جز کلاغا، کس دیگهای نبود باهاش هم قدم شه کارخونه بالای یه تپه بود و اون مجبور بود هر صبح کل مسیرو پیاده بره....