شاید عشق

‌
چشم در چشم هم دوخته بودیم
شانه هامان به هم چسبیده بود اما اینبار تجربه هم‌آغوشی نداشتیم.
بی محابا به چشم‌هایم زل زده بودی، اما من حتی آن‌شب حتی همان شبی که تمام نشانه‌هایش شبیه شام آخر بود_ همانقدر غریبانه، پر از اندوه و وحشت، پر از احساس رهاشدگی و با همان امیدِ ناامید شده_ جرئت چشم دوختن به چشم هایت را نداشتم، واهمه داشتم!
واهمه داشتم که دیگر نتوانم چشم‌هایت را از یاد ببرم، واهمه داشتم که غرق شوم و در چشم‌هایت بمیرم، ترسم از مرگ خودم نبود، می‌ترسیدم از آسیب من تو زمین بخوری.
تو جور دیگری بودی، گمان می‌بردم می‌خواهی چشم‌هایم تا ابد جلوی رویت باشد. زبانم لال این آینه دق یادت نرود. اما، اشتباه می‌کردم!
تو نگاه می‌کردی که سیر شوی و فراموش کنی!
اما من، همانی که حتی نتوانست بیش‌از فاصله چند پلک زدن، به تو نگاه کند فراموشت نکرده‌ام و حتی نخواستم یادت را از خاطرم پاک کنم هرچه باشد یاد تو تنها داشته‌ی من است.
من هنوز تو را، چشم‌هایت، حالت نگاهت، رنگ چشم‌هایت که هنوز نمی‌شناسمش را بیشتر از هرچیز در خاطر دارم.