
این
ذکر این روزهای من است
بعد از شکست خوردن در یک آزمون، برای بار سوم
و شکست nأم در آزمون های مختلف
زنی سی و هفت ساله ام
دهه شصتی
سه فرزند دارم
این روزها به خودم میگویم
مجامع علمی را بگذار برای جوان تر ها
مثلا بیست ساله ها
تو بمان سر بچه هایت
برایشان کلوچه ی خرمایی بپز
پارک ببردشان
در حیاط خانه همراهشان بازی کن
با زن های همسایه بگو ،بخند، پیاده روی کن
تو را چه به پژوهش و ادامه تحصیل
اما نه
این
"زنده گی" من نیست
کنارش باید صبح ها قهوه بنوشم
که بیدار بمانم
که درس بخوانم
که آزمون بدهم
که یاد بگیرم
"زنده گی"
برای من
هم این هاست
و هم آن ها
"ولعِ یادگیری"
جزئی از من است
وا نده لعنتی...
وا نده لعنتی...