باران....

قطره های باران همچون مرواریدی درخشان به پنجره ی اتاقم می خورند.

خوابم می آید اما نمی توانم بر صدای طنین آمیز باران غلبه کنم به تراس اتاقم رفتم

آسمان تیره و خاکستری بود.بوی خاک هوا را برداشته بود. خاکی که بارانی همچون مروارید در آن باریده است.

آسمان یک باره روشن و خاموش میشود انگار دلش گرفته آسمان زیبای من

باران

بعضی ها دلتنگر

بعضی ها را شاعر

و بعضی دیگر مثل من را یاد کودکی اش می اندازد

آن روز هایی که در خانه های کاهگلی زندگی میکردیم........

آن روز های بارانی که همراه رفیق های کودکی ام به دنبال کفشدوزک در جنگل پر هیاهو می گشتیم

جنگلی که همیشه در آن باران بود

جنگلی که هر روز باران و گاهی برف می بارید

زود اما زیبا گذشت............

ای قطره ی باران مرا به آن روز ها باز گردان

ثنا فرزانه