بچه‌هاش رو به چنگ و دندون گرفته‌بود و اومده بود شیراز
هر سه‌تاشون رو
وقتی در مورد این کارش حرف میزد چشماش برق میزد، انگار بچه‌ها رو از دهن شیر در آورده باشه، انگار گلادیاتور پیروز بیرون اومده از میدون باشه ....
از حال و روز شوهرش که حرف میزد غصه از صداش می‌بارید و همزمان خشم از چشماش
می‌گفت: حال و روزش خیلی خراب بود. من و بچه‌ها رو سیاه و کبود می‌کرد و وسایل خونه رو می‌برد و می‌فروخت و مواد می‌خرید و توی خونه می‌کشید و بعدش زار میزد. نمی‌تونستم که بشینم نگاه کنم پسرهام هم تباه بشن. خونه و هر چی تو خونه بود رو براش گذاشتم و اومدم .
یه طرف اتاق رختخواب‌ها رو جمع کرده بود و یه ملافه کشیده بود روش. ما رو که دعوت کرد داخل راهنمایی‌مون کرد که اونجا بشینیم و تکیه بدیم به رختخواب‌ها، اتاق تمیزی داشتن.
آشپزخونه‌شون بیرون توی بالکن بود. یه گاز دو شعله روی زمین و یه شیر آب و چندتا قابلمه و ظرف و ظروف. یخچالی نداشتن انگار، برای دستشویی و حمام باید از پله‌های فلزی و تیز کنار بالکن میرفتن پایین تا از حموم و توالت مشترک با دو تا خانواده دیگه که توی همون خونه زندگی می‌کردن استفاده کنن. توی یه خونه همون اطراف ماهی و میگو پاک می‌کرد برای ماهی‌فروش‌های اون منطقه، محکم و مصمم بود، یه چیزی شبیه امید از چشماش فواره میزد و روی لبش همیشه لبخندی بود که هر چی فکر می‌کردم نمی‌فهمیدم از کجا آب می‌خوره. اسطوره نترسی و اراده بود برام.
پسر بزرگه رو توی شکرانه ثبت‌نام کرده بود، واسه همین رفته بودیم بهشون سر بزنیم. محمد امین 9 سالش بود و نمی‌تونست توی مدارس دولتی برای کلاس اول ثبت نام کنه، به اصطلاح کِبَر سن داشت برای کلاس اول مدرسه دولتی، برای همین اومده بود سراغ ما. شکرانه مدرسه بچه های بازمانده از تحصیله.
محمد امین خیلی زود اسطوره‌ی آخ جون شکرانه شد.
بهش میگم محمد امین 10 دقیقه وقت داری رونویسیت رو تموم کنی وگرنه مجبور میشی زنگ تفریح هم بمونی توی کلاس و تمومش کنی
میگه آخ جوووون 10 دقیقه
میگم محمد امین از دستت ناراحتم معلومه اصلا به حرفم گوش ندادی سه بار از روی این چیزی که روی تابلو نوشتم بنویس
میگه آخ جوووون 3 بار
میگم کارت جایزه‌هات تا یک هفته دست من می‌مونه، فعلا نمی‌تونی باهاشون از فروشگاه شکرانه خرید کنی بعدش بهت میدم تا اون موقع فکر کن ببین چی می‌خوای بخری از فروشگاه
میگه آخ جووون هفته‌ی آینده خرید می‌کنم
همه چیز حتی تهدیدها رو هم با یک آخ جووون بهت برمیگردونه، عادتشه.
رفته بودیم پارک جنت به عنوان اردو، یک هفته بود که محمد امین با آخ جووون هفته آینده، آخ جووون سه روز دیگه، آخ جووون فردا .... خودش رو و بقیه رو سر کِیف می اورد.
زیراندازها رو که پهن کردن و وسایل رو که گذاشتن زمین پراکنده شدن، پسرها بدو رفتن برای کرایه دوچرخه دم در پارک. اصلا برای این پارک جنت رو پیشنهاد داده بودن برای اردو که دوچرخه کرایه کنن.
من نشسته بودم و تلفنی داشتم برنامه نهار بچه‌ها رو هماهنگ می‌کردم، یکی از دوستان‌مون نذری داشت و قرار بود ظهر برامون غذا بیاره
هوا عالی بود و چون وسط هفته رفته بودیم پارک کاملا خلوت.
هنوز ده دقیقه نگذشته بود که محمدامین با دوچرخه از دور پیداش شد، گفت آب می‌خوام. گفتم لیوان‌هاتون توی اون سبد سبزه ست، کلمن رو هم خودش دید کنار سبد
دوچرخه‌ش رو با احتیاط خوابوند روی چمن کنار زیرانداز، انگار داره یه ظرف شکستنی رو با احتیاط میذاره روی طاقچه. لیوانش رو پیدا کرد، پرِ آب کرد و همون طوری که لیوان آبش کنار دهنش بود و آفتاب موهای کمرنگش رو کمرنگ‌تر نشون میداد 360 درجه دور خودش چرخید و گفت: بقیه کجان؟ دخترا، خاله‌ها؟
با دست اشاره کردم و گفتم رفتن اونطرف بازی کنن.
گفت: شما تنها شدید؟
گفتم آره نشستم اینجا کنار وسایل، دارم نهارتون رو پیگیری می‌کنم. منتظر بودم بگه آخ جوووون نهار اما نگفت یه کم این پا و اون پا کرد، ذهنش مشغول یه چیزی شده بود نتونستم خط نگاهش رو دنبال کنم.
آروم رفت و کنار دوچرخه اش روی چمن دراز کشید و دستاش رو قلاب کرد زیر سرش.
گفتم محمد امین چی شد خسته شدی؟ جواب نداد.
گفتم پاشو پاشو دوچرخه رو فقط برای یک ساعت کرایه کردیما الان وقت‌مون تموم میشه.
گفت: می‌ترسم دق کنی خاله
من نفهمیدم چی میگه، گیج و ویج بودم
گفت مامانم میگه همه آدم‌ها آخرش از تنهایی دق می‌کنند، زن‌ها زودتر!
می‌مونم پیشت خاله، می‌ترسم دق کنی!
اسطوره "نترسی و اراده" و اسطوره "آخ جووون" همزمان ترک برداشتن، کم مونده بود دق کنم.
