عدد ۲۶ سن عجیبیه.
نمیدونی هنوز جوونی و میتونی کار جدیدی شروع کنی،
یا اونقدر از جامعه، مخصوصاً با این وضع ایران، عقب موندی
که شروع کردنِ دوباره، کار اشتباهیه… 🤔
میدونی، گاهی اوقات اینطوریام که
با شرایط ایران، تو این سن باید مهاجرت میکردم…
+باید همون موقع که کلاس زبان میرفتم،با اینکه دوست نداشتم، تمومش میکردم…
+باید همون موقع که کلاس استخر میرفتم،مدرک مربیگری میگرفتم…
باید همون موقع انتخاب رشته، با خانواده لج میکردم
و رشتهای که دوست داشتم رو انتخاب میکردم…
یا اصلاً بریم سراغ «نبایدها».
این منه ۲۶ ساله، یه آدم با کلی کارایی که نصفه و نیمه رها کرده…
_نباید اون موقع که سن کمتری داشتم،با رفیقهای اون موقع که شناختی ازشون نداشتم، میگشتم…
_نباید کار با حقوق ۳۰ تومن رو بهخاطر اعصاب و روانم و سلامت جسمیم رها میکردم…
_نباید کارم رو رها میکردم و رشتهی مورد علاقهم رو شروع میکردم فقط بهخاطر این جمله که «ما فقط یکبار زندگی میکنیم»…
از کجا راه درست و غلط رو میفهمیم؟
از کجا به درست زندگی کردن میرسیم؟
اصلاً قبل از ما کسی تو این شرایط زندگی کرده؟
اصلاً چرا به این دنیا اومدیم؟