در تصورات خودم به این می اندیشم وقتی رفیقم رو میبینم از شدت غمی که تحمل میکنم توی بغلش گریه کنم یا حتی وقتی میخوام بنویسم بتوانم همه احساساتم رو در قالب کلمات بیان کنم ولی هیچ وقت نشد...
خسته ام،مثل روزای قبل و مثل همیشه،زخم هایی که درمان کرده بودم سر باز کرده اند،و چرکین شده اند و باعث عفونت در تمام ارگان های بدنم شده است،قلبم مثل همیشه سر بی قراری دارد و تا کنون به سختی دوام اورده است،حتی هوای نفس کشیدن هم ندارم،مثل پیری فرتوت و خمود قدم بر میدارم تا بتوانم در راهم روی صندلی ای جانی تازه کنم،کلمات دیگر بر زبانم جاری نمیشوند،میخواهم بگویم قلبم درد میکند و دیگر نایی ندارم اما نمیشود...یک ماه و نیمی است در برزخ بین ماندن و نماندن دست و پا میزنم،از دور سرابی میبینم و به سمت آن پا تند میکنم اما فهمیدم بینایی ام را هم دارم از دست می دهم...من فقط کمی حال خوب میخواستم برای ادامه ی زندگی ام،چرا من؟چرا من خودم نیستم؟من این نبودم!من همیشه خندان و شاداب بودم اما در یک روزی از زندگی ام همه چیز عوض شد؛دیگر من آن حنا نبودم،به راستی من کیستم؟یک مرده متحرک که برای اندکی حال خوب مثل ماهی به دور از آب تقلا میکند؟!نه من این نبودم!
آیا میشود در یک روز یک انسان بمیرد و انسانی دیگر از آن متولد شود؟
باد صبا پیغام خوشی هم در روزهایی از زندگی ام خواهد داشت؟
