همه ی ما ادم ها توی لحظه های اخر زندگی مون متوقف شدیم؛همیشه اخرین ها سخت و دشوار بودن اونقد که بعد از گذشت چند سال اون ادم سابق نشدیم و حالمون بده،من دلم برای اینکه بتونم اخرین بار یک دل سیر نگاهت کنم تنگ شده و دستم به جایی بند نیست ولی این زندگی منه این زندگی ماعه که بخش خیلی بزرگی از سنمون صرف حسرت ها و خواسته های قلبی زندگی مون میشه،من از همه ی این حسرت ها خسته ام،از ادمایی که سنگ پرت میکنن جلوم خسته ام،ادمایی که حتی وقتی میخندی هم میخوان حالت رو بد کنن و بزنن تو ذوقت،مگه ما ادما چقد زنده میمونیم که انقد باید برای حق های طبیعی حیاتمون بجنگیم؟!چرا همه چیز باید در حد یه حسرت یا رویا بمونه؟چرا باید برای چیز های خیلی کوچیک برای این دنیای کوفتی که فقط دلمون به همینا خوشه دست و پا بزنیم؟
سخته؛میگذره ولی چرا انقد سخت و طاقت فرسا؟چرا انقد زجر آور و دردناک؟انگیزه های کوچیکی که میتونه حالمون رو خوب کنه ولی در نهایت ما رو تا نیمه های شب بیدار نگه میداره انقد که ار درد اون نمیتونی چشماتو رو هم بذاری و باید با گریه های شبونه خودتو به خواب بزنی؛ما شاید رنج سنی مون 22تا24 باشه ولی انقد زخم خورده ایم که روحمون 50سال داره.
کاشکی میدونستم باید با این وضعیت قرمز چیکار کرد ولی نجات دهنده حتی از پس خودش هم بر نمیاد.