#مَن

#من
و سرانجام یک منِ زخمی از تمام دارایی‌هایم به‌جا ماند . . .
گمان می‌کردم او آمده است که مَنِ مهربانم را از تنهایی در بیاورد، آمده است تا شریکی باشد در غم‌هایم و نگذارد هیولایِ تنهایی‌ها،‌ مَنِ مهربانم را از پای درآورد!
اما چه خیال خامی، او آمد و مَنِ درمانده‌ و رنجور را درهم شکست، نه تنها از تنهایی بیرونم‌نیاورد بلکه با لگد مرا میهمانِ خانه‌ی تنهایی کرد. او نیامده بود که دستانم را بغل گیرد و با جدیت مَنِ لرز کرده را به آغوشش دعوت کند، او آمد تا روح خسته و درمانده‌ام را زیر پاهایش لگد کند و با نیش‌طعنه‌هایش آمال آرزوهایم را به تاراج برد.
در پایان مَنِ بیمارم را دیدم که در آغوش تنهایی‌هایش کز کرده‌ بود و هیولای‌‌سیاه‌غم، درونش را ذره ذره تسخیر می‌کرد. دیگر مخالفت نداشت، گویی خودش هم راضی شده بود که فقط در دستان تنهایی و غم مداوا شود...
✍?#mrym_Karimian