تقریبا دو سال پیش به دکترم گفتم که دندونم درد میکنه. یه نگاهی کرد و دید که دندون عقلمه و بهم گفت که برو بکششون و اگه بمونن دندوناتو کج و کوله میکنن.
منم که اردتونسی کرده بودم و گفتم دکتر که اینارو باز کرد میبرم میکشه دکتر.
ولی خب از شانسم کرونا اومد و اوایل همه جا بسته بود و ما هم قرنطینه بودیم بعدش ترس از کرونا باعث شد که دندون عقل نکشیده باقی بمونه.
چند وقت پیش یه نگاه به دندونهای پایینیم انداختم و به طرز شگفتآوری کج شدنشون رو دیدم. به مامان گفتم که اونقدری امروز و فردا کردیم و نرفتیم به موقع دندون عقلم رو بکشیم که دندونام کج شد. مامانم گفت دکترب میشناسی که کارش خوب باشه؟ گفتم نه ولی بزار از دوستانم پرس و جو کنم شاید بدونن.
از دوستان گرم و گلستانم پرسیدم و اونا هم کلا نمیدونستن دندون عقل دارن یا نه? و گفتن که دکتری نمیشناسن.
تازگیا دخترخالم دندون عقلشو کشیده بود. مامان با خالم حرف زد و اونا از دکتر راضی بودن. انگاری دکتر مهربون و کاربلدی بود. منم روزی که میخواستم برم یه مشاورهای در مورد دندونهای عقلم بگیرم به همون دکتری که دخترخالم رفته بود، رفتم.
رسیدیم مطب دکتر و یه چتد دقیقهای منتظر شدیم تا مریضی که دکتر روی دندونهای اون کار میکرد، کارش تموم بشه و بالاخره بیرون اومد. منشی گفت بفرمایید نوبت شما رسیده. دکتر یه نگاهی به دندونم انداخت و گفت صد در صد جراحی باید بش. گفت مینویسم فلان جا برو عکس دندوناتو بگیرن و بیار نگاه کنم.
عکس دندونم رو آوردم و دکتر نگاه کرد و گفت کار من نیست. به یه دکتر دیگه معرفی کرد و گفت برو پیشش. تشکر کردم و از مطبش بیرون اومدم.
داستان ادامه دارد...