تقریبا بعد از یک سال دوستای صمیمی و قدیمیم رو دیدم. هر کدوم یه تغییراتی کرده بودند.
یکیشون که سه سال پیش ازدواج کرده بود، گفتم چقدر عوض شدی؟ چقدر پختهتر و عاقلتر به نظر میای؟ گفت آره اینو خیلی از اطرافیانم بهم میگن.
گفت توام آناهیتا فرق کردی؟ میگفت هم لاغر شدی و هم پختهتر نسبت به سال گذشته. گفتم بله با وجود مشکلات و فکرهایی که میکنم باید هم عاقلتر به نظر بیام. در مورد لاغری هم ورزش میکنم و دوست دارم مربی فیتی(خوش هیکل و متناسب) باشم. یه پوزخندی زد و چیزی نگفت.
سپیلی که دوست و یار دانشگاهیمه، یه سالی هست که توی بیمارستان کار میکنه. اونم از وقتی کار میکنه خیلی خوش صحبت شده و همچنین نسیت یه قبل راحتتر پول خرج میکنه.
یه جورایی توی بیمارستان کار کردن بهش ساخته و از یه لحاظی فک میکنم زیاد دغدغه آنچنانی نداره که مثل ما توی وضع ظاهریش هم نمایان شده باشه.
با اینا که یه جا جمع میشیم از زندگی، خونوادههامون و کار حرف میزنیم. هر کدوممون یه دغدغه و مشکلات ریز و درشتی داریم که به نحوی بیانش میکنیم.
چنتا چیز بین دوستام دیدم اینکه نسبت به سالهای قبل هر کدومشون حالشون زیاد تعریفی نداشت.
مخصوصا فَران که توی چشمهاش که غمی بود. شروع کرد به حرف زدن از خونوادش، که یه گریه کوچولویی کرد ولی زود جمعش کرد که ناراحت نشیم.
تقریبا به زندگی من و خونواده من شباهت داشت ولی دیگه...
یه چیز که فهمیدم و حتی اونا هم بهم گفتن این یود که از دور همه قشنگ هستیم. اونی که از بیرون نگاه میکنه میگه عه چه خونوادهای چه خواهری چه برادری و...هستن باهمدیگه. پس قضاوت نکنیم و از بیرون اون خانواده رو نگاه نکنیم.
خلاصه که همتون مواظب خودتون باشید و خوب زندگی کنید.