ویرگول
ورودثبت نام
عباس پیرداده
عباس پیرداده
عباس پیرداده
عباس پیرداده
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

جغجغه، گهواره، کالسکه

وسط پاک کردن سبزی پیامک‌اش آمد. آدرس خیابان، کوچه، طبقه و پلاک را نوشته بود. هنوز دو دل بود برود یا نه. سبزی‌ها را جمع کرد و توی پلاستیک ریخت؛ پوشید و نیم‌ساعت بعد توی ایستگاه بی. آر. تی منتظر بود. همه‌ی صندلی‌ها پُر بود، پاهاش را قدِ یک قدم باز کرد و دو دستی میله وسط را چسبید. دخترِ جوانی که هندزفری داشت، زُل زده بود به شکمش. کوله‌اش را برداشت و با اشاره‌ی دست جایش را به او داد. سلانه نشست و سرش را تکیه داد به پنجره، فکری بود به جواد چه بگوید. یک ماه بود که به ملاقاتش نرفته بود، شش ماه بعد که حبس‌اش تمام می‌شد خواه ناخواه در عمل انجام شده قرار می‌گرفت. بلدش بود، تهش دو سه تا ناسزا می‌گفت و به باد مشت و لگد می‌گرفتش و چند روز بعد هم خودش می‌آمد منت‌کِشی. صدای جغجغه‌ی بچه‌ی صندلی جلویی رشته‌ی افکارش را پاره کرد. بغل مادرش، رو به او تکان تکانش می‌داد و می‌خندید و دوباره برمی‌گشت و صداش را درمی‌آورد. با فسه‌ی در اتوبوس پیاده شد و تا انتهای خیابان رفت.

پشت آیفون گفت:«منم سوری‌خانم. سبزیارو آوردم.»

تو رفت و وسط حیاط منتظر ماند. سوری‌خانم عصازنان از پله‌های پاگرد پایین آمد، کیسه سبزی‌ها را گرفت و با سرِ عصا به گهواره چوبی که ته حیاط بود اشاره کرد.

«مال مهشیده، نوئه. وردار ببر تا این نوه‌ی خُلم نبردتش. می‌خواد تو فیلمش بسوزونتش.»

ناخواسته گفت:«چشم. برگشتنی میام می‌برم.» ولی خیال نداشت برگردد.

وسط کوچه آدرس را با شماره‌ی پلاک و طبقه چک کرد ولی تو نرفت. دلش یک لحظه مالش رفت و پاهاش خالی کرد. تکیه داد به دیوار و همان طور ایستاده چشم چشم کرد دنبال یک مغازه یا سوپری.

وسط مغازه، جلوِ یخچال آبمیوه‌ها ایستاده بود. بی‌میل دو تکدانه سیب برداشت. زنی همسن خودش با کالسکه بچه کنارش ایستاده بود و از یخچال یک بطری شیر برداشت. بچه‌اش توی کالسکه لبش را لوله کرده بود و انگشت‌هاش را مِک می‌زد و رو به او می‌خندید. یکهو گوشی‌اش زنگ خورد. خودش بود.

«کجایی؟ رسیدی؟»

ده دقیقه بعد روی نیمکتی فلزی نشسته بود. پنکه‌سقفی چرخ می‌خورد و اتاق بویِ زُهم خون می‌داد. زنی بسته با روپوش از پشتِ پرده‌ای سفید که جا به جا با لکه‌های خون لک شده بود بیرون آمد. از زیر پرده، حواس‌اش به پاهایی بود که به کُندی کتونی‌ها را پوشید و پرده را کنار زد. دختری بود رنگ‌پریده با حالِ نزار که روسری‌اش دور گردن‌اش افتاده بود. بی‌اینکه به او نگاه کند لخ‌لخی بیرون رفت. دوباره سایه زن را دید که پشت پرده ایستاده و چند ابزار را استریل می‌کرد. بعد با یک لیوان یک بار مصرف بیرون آمد.

«بخورش. تا برمی‌گردم آماده شو.» و به تخت اشاره کرد و رفت توی دستشویی.

چند دقیقه بعد توی خیابان ایستاده بود و گریه می‌کرد. هنوز لیوان یک بار مصرف دستش بود. انداخت‌اش گوشه‌ی خیابان و لبه‌ی جدول نشست. آسمان همان لحظه غُرید و غُرنبه کرد. رگبار گرفت. زن دستش را روی شکمش گذاشت و شماره‌ی سوری‌خانم را گرفت.

۰
۰
عباس پیرداده
عباس پیرداده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید