در سرابی که گذشت
همه ی شادی ها همه غم هایی که در این دل تنهایش بود
همه چیز هایی که نبودش هرگز
همه با نیشتر درد آن بیماری
همه با یک رفتن ز در بیعاری
همه داغی بر دل
گذری سخت بشد بر سر بینوایی که به تازه میخواست بکشد پری بر سر این خانه ی آباد
گذر بیماری چونان تکه ی آیینه
گر چه خرد اما ترد
بنشاند زخمی سخت بر دلی دیوانه
که بفهم که تو تنها راهگذار این کوچه ی تنها هستی
که به دردی خرده بگرفتش آن روزگار وحشی
بنشاندش پایی بر سر سینه دختی تنها
و بزد زخمی چند
که برو رام بشو
که نه خانی بوده و نه خانی رفته
🤍زهرابیات🤍
که نه خانی بوده و نه خانی رفته