مسلسل مکن، من یک نوجوانم،
گل شکسته و اهل روستای راویانم...
نه جنگی چشیدهام و نه کینهای در دل دارم،
من تنها، صدای خستهی چوپانان این دشتستانم.
دستم نه به تفنگ رفته، نه سنگ برداشته است،
من یادگار بوی کاهگل و نان گرم تنورانم.
پرندهای پرخواستهام در طوفان حادثهها،
مزن بر بال خستهام، که آوارهی زمانم.
مرا با داغ و دروشه امتحان مکن ای دوست!
که من زخمخوردهی روزگار و آوارگی خزانم...
شاعر: آیدین خالدی