مشق سحر قسمت اول
««عملیات والفجر یک»»
چهل یک سال پیش مورخه 1362/1/19 من و دیگر دانش آموزان منطقه 16 تهران و جمعی از پرسنل صنایع دفاع در یک گروهان مستقل سازماندهی شده بودیم به نام ذوالفقار زیر نظر تیپ 27 حضرت رسول و وظیفه ما در هم کوبیدن پاتک های دشمن که به هشت دسته یازده نفره تقسیم و هر ده نفر یک هماهنگ کننده که یکی از این ها من بودم و این هشتاد و هشت نفر یک تیر بارچی بنام ش مهدی پورمند که بچه جوانمرد قصاب و هم سنگ و همراه من بود بخاطر الفت و انسی که گرفته بودیم همیشه با دسته ما همراه بود .از شواهد معلوم بود که در یکی و دو روز آینده حمله‌ای بزرگ در پیش است ، چون برگ‌های وصیت ، پیشانی بند ها و مهمات به ما تحویل دادند ، اون شب خط مانند روز با منور‌های دشمن روشن بود و سکوتی مرموز حاکم بود ،من چون همیشه اهل تقلب و رو نویسی در دبیرستان بودم نمی‌دانستم که تو وصیت چی باید بنویسم ،بخاطر اون از همکلاسی شاگرد اول سوم ریاضی فیزیک بنام ش سید مصطفی ماجدی خواستم برای من هم یک متن شربت شهادت شیرین و گوارا و زعفران دار بنویسد، او گفت : وصیت را خودت باید بنویسی، گفتم: اگر جبر و هندسه فیزیک بود الان از همتون زودتر حل کرده بودم ولی خودتون میدونید من فقط استعداد ریاضی دارم ش منوجهر کاظمی با شوخ طبعی گفت : با وصیتی که کوهی بنویسه همه ما شهید میشیم و لشکر شکست میخوره و فقط اون سالم میمونه ، که یکدفعه من گفتم یاد اومد چی بنویسم خودم برگه را گرفتم و شروع به نوشتن کردم .
خدا جون من نمیخوام شهید بشم بلکه می‌خوام قهرمان جنگ بشم و شکست تلخ و مرگبار والفجر مقدماتی را جبران کنم کمک کن که پیروز بشیم دوست ندارم اشک چشم مادرم را ببینم خودت میدونی که من الان باید سر کلاس درس باشم و امشب عروسی برادر بزرگم است که قبلاً گفته بودند بیا گفتم نمیتونم بیام دلیل اونو نپرسید چون به خطوط ارتباطی اعتباری نبود ، اما یک دلم اونجا بود و تصور صحنه های عروسی و وصیت کردن بچه ها و سر بند ها منو در گیر ذهنی و نشخوار فکری کرده بود ، یکی از افکارم این بود اگر من خدای نکرده کشته بشم اون عروس بیچاره همش باید سرکوب و طعنه مادرم و بقیه رو تحمل کنه کمی دلم لرزید و شروع کردم به نوشتن که مادر و پدر عزیزم ، اگر من برنگشتم تنها خواسته من اینه که با عروس جدید مهربان باشید اون نقشی در این ماجرا نداره دل منو اگر بهشت رفتم با نکوهش اون غمگین نکنید و اگر در جهنم زندگی ماندم که از خدامه که در این جهنم بمانم چون آرزوهای زیادی دارم مانند زن .بچه و استقلال و کسب درآمد و شغل و درس و مدرک و ...
ش محمد تقی عبادی یهو گفت بچه ها بیایم وصیت های خودمونو برای هم بخونیم بچه‌ها همه گفتند اگر نکته خصوصی نداره فکر خوبیه بچه ها شروع کردن به خواندن که تقریبا همه فقط از شهید شدن در راه آرمان‌های امام و انقلاب و چند تا عربی هم آیه نوشته بودنند که من معنی اونارو نمیدونستم داشت نوبت به من میرسید که گفتم بچه صدا را دارید میشنوید گوش ها را تیز کردیم دیدیم صد‌ها اتوبوس گِل مالی شده و چراغ خاموش به ما نزدیک می‌شوند نفسی کشیدم ، آخیش راحت شدم و گر نه خیلی ضایع میشدم اگر وصیت من خونده میشد ،
اتوبوس ها کم کم از کنار مقر ما رد شدند و کمی جلوتر نیرو ها را پیاده کردند و بر می‌گشتند .
من و ش مهدی پور مند یواش از مقر خودمون خارج شدیم و بطرف اون نیروها راه افتادیم که بفهمیم چه خبر است ،وقتی رسیدیم دیدم فرمانده اونا داره در باره حمله فردا صحبت می‌کنه و نکات ضروری و مهم و اهداف و مسیر و دیگر موارد رو یاد آوری می‌کنه و هدف تصرف شهر العماره را تاکید داره ترسی تو دلم افتاد که نگو ، چون هفته قبل با یکی از بچه محل های قدیمی که در سپاه بود بنام ش علی امینی برای کنجکاوی و محک زدن خودم و اینکه من هم شجاع و نترس هستم با اون همراه شدم برای معبر باز کردن بخاطر اون بیشتر موانع ایجاد شده توسط مهندسی لجستیکی عراق را از نزدیک دیده بودم ، مختصری را الان توصیف میکنم .وقتی از سنگر مقدم خودمان خارج شدیم ادمه دارد...
